ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΝΤΑΧΑΟΥ…!!!

 

 

Η Θεία Κοινωνία στο στρατόπεδο του θανάτου.

Ο Μητροπολίτης Μελέτιος (Γαλανόπουλος) γεννήθηκε στην Μαγούλα της Σπάρτης από πατέρα Ιερέα. Τα εγκύκλια μαθήματα τα παρακολούθησε στην Σπάρτη· εσπούδασε Θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διεύρυνε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και της Λειψίας στην Γερμανία. Υπηρέτησε ως Καθηγητής της Μ. Εκπαιδεύσεως και στην συνέχεια ως Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας και Διευθυντής του Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Καλαμών. Από το 1939 -1948 διετέλεσε Ιερατικός Προϊστάμενος της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος του Μονάχου και της Λειψίας. 

Τον Νοέμβριο του 1942 συνελήφθη από την Γκεστάπο και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως πολιτικών ομήρων Νταχάου. Στο στρατόπεδο αυτό είχε συγκρατουμένους του τον Αρχιεπίσκοπο Πράγας και πάσης Τσεχοσλοβακίας Σαββάτιο και τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Δαμασκηνό (Χατζόπουλο).

Στον ενθρονιστήριο λόγο του περιγράφει τις δραματικές στιγμές που έζησε στο στρατόπεδο του Νταχάου:

«Εδοκιμάσθην ως ο σίδηρος εν τω πυρί της μακράς αιχμαλωσίας και σκληράς δοκιμασίας εν Γερμανία και εν τη σχολή της υπομονής, πυρώνων την πίστιν μου και θερμαίνων τον υπέρ του Χριστού ζήλον μου... 

Την συμφοράν της αιχμαλωσίας εν τω στρατοπέδω των ομήρων και άλλων παντοίων αιχμαλώτων εν Νταχάου εμοιραζόμην μετά του αγίου αδελφού μου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου, νυν Τριφυλίας και Ολυμπίας, κυρίου Δαμασκηνού από του έτους 1943 μέχρι της 29ης Απριλίου 1945. Ηυτύχησε να επιζήση, ώστε και να με χειροτονήση, καίτοι νεώτερος εμού ψήφω και εντολή της Σεπτής Αγίας και Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι ισότιμος μάρτυς των όσων σήμερον ευαγγελίζομαι, διότι έζησε μαζί μου ό,τι έζησα και εγώ... 

Χειροτονών με εφόρεσέ μοι το μαρτυρικόν άγιον ωμοφόριον, που η 30μηνος αιχμαλωσία παρά τη Γκεστάπω και εν Νταχάου εδωρήσατο εις εμέ. Είναι κατασκευασμένον από πτωχόν ύφασμα και εγένετο εκεί κρυφά από τους Γερμανούς φύλακας, υπό ορθοδόξων καταδίκων Ιερέων. Με το ίδιον αυτό ωμοφόριον ο επίσης κατάδικος εν Νταχάου Αρχιεπίσκοπος Πράγας και πάσης Τσεχοσλοβακίας κύριος Σαββάτιος εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, εν Νταχάου, το μέγα Σάββατον του 1943 όλους τους Ορθοδόξους συγκαταδίκους του κληρικούς. 

Το Άγιον Σώμα εστάλη μοι από τον εν Μονάχω Ναόν του Σωτήρος Χριστού, εις τον οποίον διηκόνουν ως προϊστάμενος εν αυτώ και της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος εκεί, μερίμνη της ευσεβούς γηραιάς δεσποίνης Ναταλίας Σλότερ, Γερμανίδος, ως φάρμακον! Και ήτο πράγματι φάρμακον! Αλησμόνητος η θεία και ιερά εκείνη μυσταγωγία! Εις μαρτυρικός λελευκασμένος Ιεράρχης κοινωνεί πρώτος, και μεταδίδει την αγίαν Κοινωνίαν και εις ημάς, τους άλλους εκεί μάρτυρας αδελφούς και συλλειτουργούς πρεσβυτέρους κληρικούς. 

Χειροτονών με και φορών μοι το μαρτυρικόν αυτό ωμοφόριον ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κύριος Δαμασκηνός ειπέ μοι: Καθαγιάζεται τούτο σήμερον δια μίαν εισέτι φοράν. Και ο καθαγιασμός ούτος οφείλεται εις το σήμερον τελούμενον μυστήριον, δι’ ου, άγιε αδελφέ μου Μελέτιε, αρχιερεύς και ποιμήν και διδάσκαλος καθίστασαι. Η ανταύγεια της λαμπροφόρου ταύτης ημέρας της ζωής σου διαχύνεται επάνω εις τούς σταυρούς και τα κρεμαντόρια και τας ασφυξιογόνους αίθουσας, τας πλησίον τούτων ευρισκομένας και νυχθημερόν εργαζομένας, του Νταχάου. Τον τρίχινον σάκκον, όχι της μετανοίας, αλλά του εξευτελισμού της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας και προσωπικότητος του ανθρώπου· αντικαθιστά ο αρχιερατικός σάκκος. Τας ύβρεις και τους χλευασμούς και τους προπηλακισμούς από τα τυφλά όργανα του συγχρόνου Νέρωνος θα διαδεχθώσι μετ’ ολίγας στιγμάς τα ουρανομήκη “άξιος”.

 

 

Πηγή: Η Γ’ έκδοση του μνημειώδους έργου του Κλάδου Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίον φέρει τον τίτλο «Μνήμες και μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή». Το παρόν είναι από τον Β’ τόμο.