ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΗΡΧΑΝ - ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1940!!

 

 

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1940

 

 

Το Κρυφό Σχολειό του 1940.

Οι Ιταλοί στα Δωδεκάνησα κατέβαλαν στην κυριολεξία μεγάλες προσπάθειες να αποσπάσουν την Εκκλησία των Δωδεκανήσων από την επιρροή και την εξάρτησή της από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφαίρεσαν όλα τα πατροπαράδοτα και νομικώς κατοχυρωμένα δικαιώματά της, απαγόρευσαν στους Επισκόπους την χειροτονία Ιερέων, απαγόρευσαν την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας, έκλεισαν τα Ελληνικά Σχολεία, για να διευκολυνθή έτσι η προσηλυτιστική δράση και η ανθελληνική προπαγάνδα. Όλες όμως οι προσπάθειες προσέκρουσαν στον ακατάβλητο πατριωτισμό των Δωδεκανησίων και το αγωνιστικό φρόνημα του Ιερού Κλήρου.

Μετά από σκληρούς αγώνες και προσπάθειες επετεύχθη∙ ώστε η εποπτεία του μαθήματος των Θρησκευτικών να αφεθή στον Ελληνικό Κλήρο. Υπό το πρόσχημα της εποπτείας του μαθήματος των Θρησκευτικών, ο Κλήρος της Δωδεκανήσου εχρησιμοποιούσε, για να μαθαίνουν τα παιδιά ανάγνωση και συλλαβισμό, όπως και στους χρόνους της Τουρκοκρατίας, το Ψαλτήρι και την Οκτώηχο. Αυτό όμως που διέσωσε την Ελληνική γλώσσα, και μάλιστα κατά την επταετή άγρια δίωξη των Ελληνικών γραμμάτων (1937-1943), ήταν το λάθος των Ιταλών να παραχωρήσουν την άδεια της διδασκαλίας των Θρησκευτικών στις Εκκλησίες κάθε Κυριακή. Η άδεια αυτή δεν παραχωρήθηκε γραπτά και επίσημα. Δόθηκε όμως προφορικά. Και δεν παραχωρήθηκε από καλωσύνη των Ιταλών, αλλά για να ευρίσκουν την ευκαιρία και το πρόσχημα να καταδιώκουν τους Ιερείς με την κατηγορία ότι εδίδασκαν, αντί Θρησκευτικών, Ελληνικά, που παρά τις σκληρές συνέπειες συνέχιζαν το εκπαιδευτικό τους έργο.

Κατά την περίοδο της διετούς περιόδου της Γερμανοκρατίας στα Δωδεκάνησα η Εκκλησία ανέλαβε και πάλι το έργο της εκπαιδεύσεως μέσα από τα Κατηχητικά Σχολεία. Έτσι σ’ αυτά τα Σχολεία της Εκκλησίας, στην νήσο της Ρόδου, εδιδάσκοντο την εβδομάδα 9 ώρες Ελληνικά, 3 ώρες Θρησκευτικά, 3 ώρες Ελληνική Ιστορία και 3 ώρες Αριθμητική. Το έργο αυτό εστήριξαν όχι μόνο οι Ιερείς αλλά και 143 Δάσκαλοι, που εδίδασκαν δωρεάν.

Στην επίσημη Έκθεση προς το Υπουργείο Εξωτερικών, που υποβλήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1947, αναφέρεται ολόκληρο το ιστορικό του εκπαιδευτικού προβλήματος στα Δωδεκάνησα:

«...Δια του Διατάγματος από 27.7.1937, ο τότε Διοικητής Ντε Βέκκι κατήργει τελείως την Ελληνικήν παιδείαν, ιδρυόμενων εν Δωδεκανήσω Ιταλικών Κρατικών Σχολείων και επιτρεπομένης της διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσης μόνον μίαν ώραν την εβδομάδα. Δια του Διατάγματος τούτον εδόθη καίριον πλήγμα κατά της Ελληνικής εκπαιδεύσεως εν Δωδεκανήσω. Η ελληνική γλώσσα εξετοπίσθη τότε ολοσχερώς∙ καθόσον η διδασκαλία αυτής και κατά την επιτρεπομένην υπό του Διατάγματος μόνην ώραν, εθεωρείτο ως πράξις στρεφόμενη κατά του Ιταλικού καθεστώτος και κατεδιώκετο. Οι πλείστοι άλλως τε των Ελλήνων διδασκάλων και καθηγητών, παυθέντες υπό των Ιταλικών Αρχών, ηναγκάσθησαν να καταφύγουν εις την ελευθέραν Ελληνικήν Πατρίδα... Τότε ενεφανίσθη το καθεστώς των Κατηχητικών μαθημάτων... Τα κατηχητικά ταύτα μαθήματα απετέλεσαν από του 1937 μέχρι του 1943 την μόνην Ελληνικήν παιδείαν εν Δωδεκανήσω και εξυπηρέτησαν μεγάλως την μαθητιώσαν νεολαίαν, καθόσον άνευ τούτων θα είχε παραμείνει αύτη τελείως εστερημένη Ελληνικής μορφώσεως... ».

 

 

Πηγή: Η Γ’ έκδοση του μνημειώδους έργου του Κλάδου Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίον φέρει τον τίτλο «Μνήμες και μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή». Το παρόν είναι από τον Β’ τόμο.