ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΟΣ ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗΣ, Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΔΗΣ

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΔΣΗΣ 

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗ ΤΟΥ 1821

    Ιωάννης Αμβροσιάδης

    Αγωνιστής του ’21, Ομογενής μεγαλέμπορος στην Οδησσό, ακολούθησε τον Υψηλάντη, επιφανής Ιερολοχίτης.

    Επιστολή στον Ιωάννη Μακρή, δάσκαλο στην Οδησσό

    Ιάσιον 24 Φεβρουαρίου 1821

    Φίλε Μακρή,

    Σε ασπάζομαι καγώ τον ασπασμόν της Πατρίδος,

Χθες την δωδεκάτην ώραν τριακόσιοι πενήντα ιππείς, και διπλάσιοι τόσοι πεζοί, εκινήθημεν εκ του Γραικικού Στρατοπέδου και ήλθομεν διά της μεγάλης λεωφόρου όλοι ένοπλοι εις την εκκλησίαν των Τριών Ιεραρχώνˑ οπού μεταλαβόντες μετά των αρχηγών μας των αχράντων μυστηρίων υψώσαμεν τας ελληνικάς μας σημαίας Ψάλλοντες το «Μεθ’ ημών ο Θεός γνώτε» και τα εξής .

Αι σημαίαι μας είναι τρεις· η πρώτη έχει επί τριχών μορφώματος τον ανοιγόμενον Φοίνικα της Ελλάδος καταλαμπόμενον υπό των αχτίνων του ακοιμήτου οφθαλμού από το εν μέρος, από το άλλο, χρυσόν σταυρόν με στέφανον με δάφνην και επιγραφήν «Εν τούτω τω σημείω νίκα»· η δευτέρα την Ανάστασιν και τον Άγιον Γεώργιον· η τρίτη, τον Άγιον Γεώργιον και τα χρώματα της εθνικής σημαίας, δηλαδή το κόκκινον, μαύρον και άσπρον.

Αι σημαίαι μας αύται γινομένης λιτανείας ευλογήθησαν και ηγιάσθησαν παρά των τριών Αρχιερέων και του λοιπού ιερού κλήρου. Ωσαύτως ευλογηθέν και αγιασθέν το ξίφος εδόθη τω πρίγκιπι Αλεξάνδρω παρα του μητροπολίτου ψάλλοντος «Περίζωσε την ρομφαίαν σου επί τον μερόν σου δυνατέ και έντενε και κατευωδού Ισμαηλίτην λαόν συντρίβων τον πολεμούντα ημάς». Εις ταύτην την ευχήν, φίλε, αντήχησεν η εκκλησία από τους χαροσύνους κλαυθμούς παντός του λαού. Επομένως εξεφωνήθη λόγος παρά του Αρχιμανδρίτου προτρεπτικός εις συνδρομήν και βοήθειαν. Εδόθησαν παρά του μητροπολίτου αι σημαίαι εις τους σημαιοφόρους και ευλογήσαντος ημάς εξήλθομεν.

Μετά ταύτα αναβάντες επί τους ίππους μας όλοι ομοθυμαδόν ξεσπαθήσαντες εφωνάξαμεν:

«Ζήτω η Πατρίς, Θάνατος εις τους τυράννους.

Ελευθερία εις την Ελλάδα».

Και ούτω ξιφορούντες όλοι ιππείς τε και πεζοί, επιστρέψαμεν διά της ιδίας οδού εις το Γενικόν Στρατιωτικόν Κατάλυμα, το οποίον είναι έξω της πόλεως.

Φαντασθήτε τώρα, φίλε, οποία φρικτά πράγματα απαντήσαμεν εις τον δρόμον. Ο λαός ασκεπής και κλαίων μας ευλόγει. Ηύχετο νίκην κατά των εχθρών. Αι γυναίκες από τα παράθυρα εφώναζον μετά χαράς. Οι γέροντες τα παιδιά.

«Εις το καλόν, φίλοι.

Εις το καλόν αδέλφια.

Να ζήσετε, ο Θεός να σας ευλογήση».

Αι αγοραί όλαι αντηχούσαν από τας ευλογίας του λαού. Σπεύδει φίλε Μακρή, να ευαγγελίσης τους αυτού καλούς μας αδελφούς ταύτα τα χαρμόσυνα μηνύματα, ασπαζόμενος τους το ασπασμόν της Πατρίδος.

Αύριον αναχωρώμεν, και ευχηθήτε μας καλάς προόδους. Αλλ’ επειδή σπεύδω και τρέχω να αποθάνω, σε παρακαλώ να μοι κάμης ως καλός φίλος ταύτην την χάριν . Όταν οι άλλοι αδελφοί μας τελειώσουσι το οποίον ημεις αρχίσαμεν, και αξιωθής να ιδής το οποίον όλοι ευχόμεθα, αφιέρωσον εις την στάκτην μου τούτο το ανάθημα:

«Η Πατρίς μας Ελλάς, φίλε Ιωάννη, ηλευθερώθη».

Σε καταφιλώ και μένω

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΔΗΣ

Πηγή: Χάρης Ανδρέου, «Στ’ άρματα με τον Σταυρό».