Ο ΗΡΩΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΩΜΑΣ

 

Ο ΗΡΩΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΩΜΑΣ

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1863. Πατέρας του ήταν ο Σπυρίδων Ρώμαςˑ γόνος επιφανούς οικογένειας, η οποία από το 1821 είχε αναπτύξει σπουδαία και ποικιλόμορφη δραστηριότητα στο νησί. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι.

Από το 1895 εκλέχθηκε αρκετές φορές βουλευτής Ζακύνθου. Το 1902 έγινε υπουργός Παιδείας (24 Νοεμβρίου 1902 - 14 Ιουνίου 1903) στην κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη και το 1909 υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη (17 Αυγούστου - 25 Σεπτεμβρίου).

Επί προεδρίας Αλέξανδρου Ζαΐμη, εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Βουλής, στη συνεδρίαση της 24ης Ιανουαρίου 1896.

Κατά την επανάσταση της Κρήτης, που ξέσπασε εκείνη την εποχή, και ενώ βρισκόταν σε κρατική αποστολή συνελήφθη από ναυτική μοίρα των Μεγάλων Δυνάμεων και κρατήθηκε για μικρό διάστημα. Αμέσως μετά, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, συμμετείχε ως εθελοντής στο σώμα του Ιταλού Ριτσιότι Γαριβάλδι. Πολέμησε στη μάχη του Δομοκού, όπου και διακρίθηκε. Για τη στρατιωτική του προσφορά έλαβε το βαθμό του ταγματάρχη.

Με τη λήξη του πολέμου, έχοντας τη σημαντική εμπειρία της θέσης του αντιπροέδρου, εκλέχθηκε την ίδια χρονιά (1897), σε ηλικία 34 ετών, πρόεδρος της Βουλής (3 Νοεμβρίου 1897 - 9 Δεκεμβρίου 1898).

Αμέσως μετά απευθύνθηκε στο Σώμα με τον ακόλουθο τρόπο:

Κύριοι Βουλευταί· Αναλαμβάνων τα καθήκοντα του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων σπεύδω εν πρώτοις να ευχαριστήσω υμάς επί τη εμπιστοσύνη, ην μοι κατεδηλώσατε και να σας βεβαιώσω ότι θέλω καταβάλη πάσαν προσπάθειαν, ινα αι εργασίαι του μεγάλου τούτου πολιτικού Σώματος διεξάγωνται μετ’ ακριβείας και ευθύτητος, εφαρμοζομένων πιστώς των διατάξεων του Κανονισμού. Μέγισται εισίν αι προ ημών δυσχέρειαι, τας οποίας εδημιούργησαν πολιτικαί ανωμαλίαι και τας οποίας εμεγέθυνε και επολλαπλασίασεν ο ατυχής πόλεμος. Βαρείαι δε ένεκα αυτών ενέσκηψαν επί την χώραν υποχρεώσεις, αίτινες κατέστησαν σοβαρώτατα τα ημέτερα καθήκοντα. Δεν είναι όμως εις ημάς επιτετραμμένον να αμφιβάλλωμεν ότι υπό την εύορκον και εύρυθμον λειτουργίαν του κρατούντος κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, υπό την αδυσώπητον και αυστηράν των νόμων εφαρμογήν, η εγκράτεια και η φιλοπονία του Ελληνικού λαού θέλουσι κρατύνη την τάξιν, θέλουσι παρασκευάση την ευημερίαν της χώρας και θέλουσιν επιτύχη την βαθμιαίαν βελτίωσιν και ανόρθωσιν των εθνικών συμφερόντων, εν η υπάρχει αποτεθειμένη η τιμή της Ελλάδος. 

Έμβλημα ιερόν και σημείον ατενές πάντων ημών έστω η τιμή και το συμφέρον της πατρίδος. Υπέρ της τιμής και υπέρ των συμφερόντων της πατρίδος προμαχούσα η Βουλή ανταποκρίνεται πληρέστερα εις τον προορισμόν της και το εθνικόν φρόνημα γνησίως διερμηνεύει. Εν τω σημείω τούτω ακλόνητοι ιστάμενοι και σκιαζόμενοι υπό τας πτυχάς της σημαίας των πατέρων μας, οίτινες μας παρέδωκαν Ελλάδα ελευθέραν και ανεξάρτητον, μετά θάρρους δυνάμεθα να ατενίσωμεν εις τας ευγενείς και ιεράς ελπίδας, αίτινες εθέρμαναν τας καρδίας αυτών.

Στο αξίωμα του προέδρου της Βουλής εκλέχθηκε για δεύτερη φορά λίγα χρόνια αργότερα (1905), κατά την ΙΖ' περίοδο (7 Απριλίου - 28 Νοεμβρίου 1905) και πάλι το 1909 (24 Σεπτεμβρίου 1909 - 4 Φεβρουαρίου 1910).

Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, η φλόγα του πολεμιστή τον κυρίευσε και πάλι. Σχημάτισε σώμα γαριβαλδινών και πολέμησε στο μέτωπο της Ηπείρου (μάχες Δρίσκου, Μπιζανίου κ.λπ.).

Πέθανε, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια, το 1914.

Πηγή: «ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ 1821-2008», μια έκδοση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων το έτος 2009.