ΟΙ ΡΟΥΜΑΝΟΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΟΙ ΡΟΥΜΑΝΟΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΑΣ ΤΟΥΣ

ΜΕΡΙΚΑΙ ΠΡΟΣΤΡΙΒΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΩΜΟΥΝΟΥΣ

Του Νεοφύτου μετατεθέντος, διάδοχός του μας εστάλη το 1891 ο Αλέξανδρος Ρηγόπουλος. Ήτο έξυπνος, πατριώτης και αρκετά δραστήριος. Διώκησε την επαρχίαν από του 1891 μέχρι του 1895.

Ούτος αντιμετώπισε την έντονον δράσιν της Ρουμανικής προπαγάνδας και έσχεν αρκετούς περισπασμούς εκ μέρους της Διοικήσεως, η οποία ηυνόει τότε εις άκρον τους Ρωμούνους διότι Μέγας Βεζύρης ήτο ο φίλος των Χαλήλ Ριφάτ πασσάν.

Μεταξύ άλλων απησχολήθη ούκ ολίγον με το ζήτημα του εγκαινιασμού της ρουμανικής εκκλησίας, την οποίαν είχον κτίση οι Ρωμούνοι.

Ήθελαν ούτοι να εγκαινιάσωσι την Εκκλησίαν των, δια να δώσουν δε εις αυτήν τύπον Ορθοδόξου Εκκλησίας, ώστε να προσέρχωνται και εκκλησιάζωνται ανενδοιάστως οι κουτσόβλαχοι χωρίς να έχωσι την ιδέαν ότι είνε σχισματική εκκλησία, έσχον την βλακώδη έμπνευσιν να επιδιώξωσιν ώστε να εξαναγκασθή δια των αρχών ο Μητροπολίτης μας να προβή εις τον εγκαινιασμόν αυτής. Πείθουσι λοιπόν τον Διοικητήν να επέμβη, ούτος δε πράγματι έστειλε σχετικήν διακοίνωσιν πρός τον Μητροπολίτην. Ο Μητροπολίτης απήντησεν ότι, εφ’ όσον Εκκλησία ανηγέρθη χωρίς να ληφθή η επί τούτω άδεια παρά του Οικ. Πατριαρχείου, συμφώνως με τα κεκανονισμένα, αδυνατεί ινα προβή εις τον εγκαινιασμόν.

Επηκολούθησε δριμεία ανταλλαγή διακοινώσεων, προ δε της επιμόνου αρνήσεως του Μητροπολίτου, ο Διοικητής προέβη εις αντίποινα, αρνηθείς να δεχθή αυτόν να παρακάθηται, ως συνήθως, εις τας συνεδριάσεις του Διοικ. Συμβουλίου της Νομαρχίας, διατάξας συγχρόνως και επεμβάσεις εις τα σχολιακά μας πράγματα και το τοιούτο πολλά μας εγέννησε και πάλιν ζητήματα και εμπόδια εις την εκπαιδευτικήν μας κίνησιν. [Διάδοχος διοικητής του Χαλήλ Ριφάτ εστάλη ο Φαϊκ πασσάς, διακρινόμενος δια την άκραν φιλοχρηματίαν και ρουσφετολογίαν του, εφ’ ο και «Μπαξίς-πασσας» είχεν επωνομασθή υπό του εν Μοναστηρίω Άγγλου προξένου.]

Οι Ρωμούνοι αναμείναντες επί ματαίω και απελπισθέντες ότι θά δυνηθώσι να εγκαινιάσωσι την Εκκλησίαν, ήρχισαν λειτουργούντες χωρίς να τελέσωσιν εγκαίνια, και τοιαύτη, δηλ. ανεγκαινίαστος, εξηκολούθησε να παραμείνη μέχρις των τελευταίων ημερών.

Ιερείς είχον προσλάβη κάποιον Παπαφλέσσαν, Κλεισουριώτην, διεφθαρμένον εις το έπακρον, ως και ένα Μοναστηριώτην, Παπαθεόδωρον λεγόμενον, ευτελεστάτης διαγωγής και ταπεινότατων φρονημάτων. Αμφοτέρους τούτους εμισθοδοτούσαν αδρώς.

Τον Παπαθεόδωρον, κατ’ επίμονον απαίτησιν του λαού, ο Μητροπολίτης καθήρεσε και αφώρισεν απ’ Εκκλησίας. Εις δε τους δρόμους γυναίκες και παιδιά ωνείδιζον αυτόν, αναγκασθέντα χάριν ασφαλείας να προσλάβη κατόπιν του κατ’ αρχάς μεν έναν, κατόπιν δε δυο τούρκους φύλακας.

Πηγή: Το βιβλίο του Παντελή Γ. Τσάλλη, «Το Δοξασμένο Μοναστήρι – Ήτοι Ιστορία της Πατριωτικής Δράσεως της πόλεως Μοναστηρίου και των Περιχώρων από του έτους 1830 μέχρι του 1908». Εκδόθηκε στην Θεσσαλονίκη το έτος 1932.