Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΤΟ 1849

       Το γεγονός: "Καλοκαίρι 1849 και μ ια μεγάλη πυρκαγιά η οποία κράτησε δύο ολόκληρες ημέρες, κατέκαψε 4.000 οικίες και κατέστρεψε κυριολεκτικά την πόλη των Σερρών."      Η πυρκαγιά του 1849 ( η οποία αναφέρεται σε ορισμένες πηγές και ως η μεγάλη καταστροφή του 1849 ) αποτελεί μία από τις πλέον μαύρες σελίδες στην ιστορία των Σερρών κατά την οθωμανική περίοδο, ίσως και προάγγελο της ολοκληρωτικής καταστροφής που θα υποστεί η πόλη αργότερα, το έτος 1913.      Η έρευνα σε ιστορικές πηγές, εκκλησιαστικά κατάστιχα και μαρτυρίες της εποχής αποκαλύπτει πως η φωτιά ξεκίνησε από αμέλεια σε ένα εργαστήριο ή οικία κοντά στο εμπορικό κέντρο (μπασιά) της πόλης. Λόγω των ισχυρών ανέμων και της αρχιτεκτονικής των σπιτιών —τα οποία ήταν χτισμένα κυρίως από ξύλο και λάσπη (τσατμάδες) και πολύ κοντά το ένα στο άλλο— η πυρκαγιά επεκτάθηκε με εφιαλτική ταχύτητα.      Μέσα σε δύο ημέρες, οι φλόγες κατέκαψαν περίπου 4.000 οικίες,...

1917, Η "ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ"

 




    Το γεγονός: "Ήταν 30 Μαΐου (με το π. ημερ.) του 1917 όταν έγινε η περίφημη μάχη της Σημαίας. 

    Τα γαλλικά «συμμαχικά» στρατεύματα αποτελούμενα και από Μαροκινούς Σπαχήδες καθώς και Σενεγαλέζους των γαλλικών αποικιών, εισβάλουν στην Λάρισα και φέρονται εχθρικά στους Έλληνες στρατιώτες, αφοπλίζοντάς τους και συλλαμβάνοντάς τους. Όταν όμως έφτασαν στους κοιτώνες τού 1/38 συντάγματος Ευζώνων το οποίο βρισκόταν υπό τις διαταγές τού Αντισυνταγματάρχη Αθανασίου Φράγκου, βρέθηκαν μπροστά στην άρνηση παραδόσεως των όπλων και των ξιφών των αξιωματικών. Μετά τις ενισχύσεις που έφτασαν, στο ανοιχτό πλέον πεδίο τής μάχης έπεσαν 59 Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες, όλοι με φοβερούς σπαθισμούς."


    Στα τέλη Μαΐου 1917, η Ελλάδα βρισκόταν στο αποκορύφωμα του Εθνικού Διχασμού, ενώ οι δυνάμεις της Αντάντ είχαν αποφασίσει να επιβάλουν την απομάκρυνση του βασιλιά Κωνσταντίνου και την πλήρη ευθυγράμμιση της χώρας με το <<συμμαχικό>> στρατόπεδο. Στο πλαίσιο αυτό, γαλλικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Μωρίς Σαράιγ, ενισχυμένα με Μαροκινούς Σπαχήδες και Σενεγαλέζους πεζούς, εισέβαλαν στη Θεσσαλία με δύναμη άνω των 20.000 ανδρών. Η Λάρισα, ήδη αποστρατικοποιημένη από μήνες, αποτελούσε εύκολο στόχο. Στην πόλη βρίσκονταν μόνο το 1/38 Σύνταγμα Ευζώνων και το 4ο Σύνταγμα Πεζικού, συνολικά περίπου 800 άνδρες.


    Οι Γάλλοι περικύκλωσαν τους στρατώνες και απαίτησαν την παράδοση των όπλων, των ξιφών των αξιωματικών και — κυρίως — των συνταγματικών σημαιών, πράξη πρωτοφανής στα στρατιωτικά χρονικά, καθώς οι σημαίες δεν παραδίδονται ποτέ χωρίς μάχη. Ο διοικητής του 1/38, Αντισυνταγματάρχης Αθανάσιος Φράγκου, μαζί με τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες του, αρνήθηκαν να υποκύψουν. Προσπάθησαν να διασπάσουν τον κλοιό και να κινηθούν προς Καρδίτσα ή Αθήνα, όμως στη θέση Μεζούρλο, έξω από τη Λάρισα, περικυκλώθηκαν από πολλαπλάσιες αποικιακές δυνάμεις.


    Ακολούθησε τρίωρη, σκληρή μάχη. Οι Έλληνες πολέμησαν πεζοί απέναντι σε ιππικό και ισχυρότερες δυνάμεις, υπερασπιζόμενοι τη σημαία τους. Οι απώλειες ήταν βαριές: 72 Έλληνες νεκροί και 10 Γάλλοι. Οι επιζώντες αναγκάστηκαν να παραδοθούν, ενώ η ελληνική σημαία μεταφέρθηκε στη Γαλλία ως «Ακατανόητο Τρόπαιο», όπου παραμένει μέχρι σήμερα.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις