Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΑΝΤ. ΒΛΑΧΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΑΝΤ. ΒΛΑΧΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ο Αντώνιος Βλαxάκης.

Τοιούτου ανδρός απόγονος υπήρξεν ο Αντώνιος Βλαχάκης. Γεννηθείς την 12 Οκτωβρίου του 1874, ανετράφη παρά της μητρός αυτού Ελένης, θυγατρός του Γκιουλάκου, εγαλουχήθη με τας αφηγήσεις των πατριωτικών ανδραγαθημάτων του πάππου του και με εκείνας, όπως και οι άλλοι αδελφοί του, ηνδρώθηˑ Εκ μικράς ούτω ηλικίας έφερε τα σπέρματα του πατριωτισμού εις τα στήθη αυτού ο Βλαχάκης, καταδείξας ταύτα όταν ενηλικιωθείς προσήλθε να υπηρετήση την Πατρίδα.

Ήτο τελειόφοιτος του Εθνικού Πανεπιστημίου ότε εκλήθη να υπηρετήση την Πατρίδα .

Ο Βλαχάκης, έμφυτον έχων την προς τον στρατιωτικόν βίον κλίσιν, και εν όνειρον πως να υπηρετήση πραγματικώτερον την Πατρίδα, μόλις κατετάχθη ως κληρωτός εν τω 2ω Πυοοβολικώ Συντάγματι απεφάσισε να παραιτηθή των Πανεπιστημιακών του σπουδών και να επιδοθή εξ ολοκλήρου εις το στρατιωτικών στάδιον.

Ο ατυχής ημών του 1897 πόλεμος τον εύρεν υπαξιωματικόν, μαχόμενον εν Ρεβενίω, Φαρσάλοις και εν τη μάχη του Δομοκού, καθ’ ην και επληγώθη.

Κατά την μάχην ταύτην εις το αυτό πυροβόλον όπου υπηρέτει ήτο προς τα αριστερά τοποθετημένος και λοχίας τις, όστις όμως υπό τόσου είχε καταληφθή φόβου, ώστε έτρεμε. Τότε ο λεοντόθυμος υπαξιωματικός, ο περιφρονών τον περικυκλούντα αυτόν θάνατον, μετά θάρρους ατενίσας πρός τον δειλιώντα συνάδελφόν του, λέγει προς αυτόν: «Θάρρος. Εμπρός!»

Αλλ’ ο λοχίας, υπέρ την κεφαλήν του οποίου έπιπτον αι οβίδες και αι σφαίραι σπείρουσαι τον θάνατον:

— Τί θάρρος, είπε, που εδώ πέφτουν πολλαίς σφαίραις!

— Ε! Τότε, απήντησεν ο Βλαχάκης, έλα εδώ σύ και εγώ να έλθω εις την θέσιν σου!

Εγένετο πράγματι η αλλαγή των θέσεων, αλλά δεν παρήλθον πέντε λεπτά και οβίς εχθρική, θραυσθείσα προ των δύο υπαξιωματικών, τον μεν δειλιάσαντα προ του θανάτου λοχίαν εφόνευσε, τον δε Βλαχάκην ετραυμάτισε.

Ο Βλαχάκης, καίτοι τραυματισμένος, έσυρε τον φονευθέντα συνάδελφόν του, όστις είχε πέσει μεταξύ των τροχών του πυροβόλου, και μόνος εξηκολούθησε μαχόμενος.

Αλλά δεν ηδυνήθη εκ του τραύματος ν’ ανθέξη επί πολύ και ηναγκάσθη ν’ αποσυρθή. Μεταφερθείς τραυματίας εις Αθήνας εισήλθεν εις το Νοσοκομείον, όπου μετά ψυχικού θάρρους παραδειγματικού δεν εδέχθη να χλωροφορμίσουν αυτόν όπως δι’ εγχειρήσεως εξαγάγουν την εις το οστούν της κνήμης εσφηνωμένην σφαίραν.

Τρεις υπέστη αλλεπαλλήλους εγχειρήσεις, χωρίς όμως να κατορθωθή η εξαγωγή της σφαίρας. Μετά δύο μήνας, ιαθείς εκ τον τραύματος, αλλά πάντοτε φέρων τον εχθρικόν σίδηρον εις τον πόδα αυτού, ευρίσκετο πάλιν εις το στρατόπεδον.

Ολίγω βραδύτερον ο Βλαχάκης υφίστατο ευδοκίμως τας εξετάσεις του και εισήγετο εις την Σχολήν των Υπαξιωματικών, ως μαθητής της οποίας διεκρίθη μεταξύ των συναδέλφων του . Όταν εξήλθε της Σχολής ως αξιωματικός εφρόντισε να τοποθετηθή εις την οροθετικήν γραμμήν, άποφεύγων τον μαρασμώδη στρατιωτικόν βίον της Πρωτευούσης και επιθυμών να υπηρετή πλησίον της δούλης ελληνικής χώρας, υπέρ ης ηγωνίσθη και έπεσεν.

Εν τη οροθετική γραμμή ευρισκόμενος κατεγένετο εις τοπογραφικάς μελέτας, πολλαί των οποίων σώζονται, εν ταύτω δε εφρόντιζε να γνωρίζη καλλύτερον τα μακεδονικά εδάφη και να σχετισθή μετά Μακεδόνωνˑ οίτινες κατήρχοντο εις την Ελλάδα προς παραχείμασιν.

Κατά το διάστημα της εν τη οροθετική γραμμή παρουσίας του απεστάλη προς αυτόν το παράσημον του Σωτήρος δια την κατά τον πόλεμον ανδρείαν του.

Πηγή: Τίτου Μακεδόνος, «Νάκης Λίτσας – Αντώνιος Βλαχάκης», Αθήνα 1906.