Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΤΟ 1849

       Το γεγονός: "Καλοκαίρι 1849 και μ ια μεγάλη πυρκαγιά η οποία κράτησε δύο ολόκληρες ημέρες, κατέκαψε 4.000 οικίες και κατέστρεψε κυριολεκτικά την πόλη των Σερρών."      Η πυρκαγιά του 1849 ( η οποία αναφέρεται σε ορισμένες πηγές και ως η μεγάλη καταστροφή του 1849 ) αποτελεί μία από τις πλέον μαύρες σελίδες στην ιστορία των Σερρών κατά την οθωμανική περίοδο, ίσως και προάγγελο της ολοκληρωτικής καταστροφής που θα υποστεί η πόλη αργότερα, το έτος 1913.      Η έρευνα σε ιστορικές πηγές, εκκλησιαστικά κατάστιχα και μαρτυρίες της εποχής αποκαλύπτει πως η φωτιά ξεκίνησε από αμέλεια σε ένα εργαστήριο ή οικία κοντά στο εμπορικό κέντρο (μπασιά) της πόλης. Λόγω των ισχυρών ανέμων και της αρχιτεκτονικής των σπιτιών —τα οποία ήταν χτισμένα κυρίως από ξύλο και λάσπη (τσατμάδες) και πολύ κοντά το ένα στο άλλο— η πυρκαγιά επεκτάθηκε με εφιαλτική ταχύτητα.      Μέσα σε δύο ημέρες, οι φλόγες κατέκαψαν περίπου 4.000 οικίες,...

Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟ 1759

 




    Το γεγονός: Σαν σήμερα το "1759, η μεγάλη και συνεχιζόμενη καταστροφή τής Θεσσαλονίκης, μέχρι την ημέρα τής Αγίας Παρασκευής. Τα 6,5 Ρίχτερ αλλά και οι μετασεισμοί που ακολούθησαν επί τρείς περίπου μήνες, κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος τής πόλεως και οδήγησαν πολλούς στον θάνατο. Μαρτυρία Ενετού πρόξενου, κάνει λόγο γιά 20 και 22 σεισμούς καθημερινά. Σαν να μην έφτανε αυτό το κακό, μία φοβερή πυρκαγιά μετέτρεψε το μεγαλύτερο μέρος τής πόλης σε έναν τεράστιο σωρό ερειπίων."


    Το 1759, η Θεσσαλονίκη βίωσε μια από τις πιο αποκαλυπτικές περιόδους της μακράς ιστορίας της, καθώς χτυπήθηκε διαδοχικά από τη μανία του Εγκέλαδου και της φωτιάς. Ο κύριος σεισμός, ο οποίος εκτιμάται σήμερα από τους σεισμολόγους γύρω στα 6,5 Ρίχτερ, εκδηλώθηκε με τρομακτική σφοδρότητα. Η καταστροφή επιτάχθηκε από μια πρωτοφανή σε διάρκεια μετασεισμική ακολουθία που κράτησε για περίπου τρεις μήνες, κρατώντας τον πληθυσμό σε κατάσταση διαρκούς τρόμου.


    Οι λεπτομέρειες αυτής της τραγωδίας διασώθηκαν χάρη σε πολύτιμες ιστορικές πηγές της εποχής. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η επίσημη αναφορά του Ενετού προξένου της πόλης, ο οποίος κατέγραψε έντρομος ότι το έδαφος δεν σταματούσε να σείεται, σημειώνοντας χαρακτηριστικά 20 με 22 δονήσεις καθημερινά. Παράλληλα, εκκλησιαστικά «ενθυμήματα» και αναμνηστικά σημειώματα της εποχής (τα οποία μελέτησε διεξοδικά η ιστορική έρευνα, όπως ο καθηγητής Σ. Βαρναλίδης) επιβεβαιώνουν τον όλεθρο, περιγράφοντας πώς οι μετασεισμοί αποτελείωσαν ό,τι είχε μείνει όρθιο.


    Το τελειωτικό χτύπημα για τη νύμφη του Θερμαϊκού δόθηκε από μια γιγαντιαία πυρκαγιά που ξέσπασε μέσα στο χάος των ερειπίων. Καθώς τα περισσότερα σπίτια της εποχής ήταν κατασκευασμένα με ξύλινους σκελετούς (τσατμάδες) και χωρίς ρυμοτομικό σχέδιο, οι φλόγες επεκτάθηκαν αστραπιαία. Η φωτιά μετέτρεψε το ένα τρίτο της Θεσσαλονίκης σε στάχτη, καταστρέφοντας ολοσχερώς περισσότερα από 1.200 σπίτια και 2.000 εργαστήρια και μαγαζιά. Η διπλή αυτή καταστροφή ισοπέδωσε τις υποδομές, εξαθλίωσε την οικονομία της πόλης και ανάγκασε χιλιάδες κατοίκους να ζουν για μήνες σε πρόχειρα καταλύματα έξω από τα τείχη.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις