Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΗΡΩΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ

 

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΗΡΩΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ

Ο Λεωνίδας Πετροπουλάκης.

Ο Λίτσας, επανερχόμενος την φοράν ταύτην εις την Μακεδονίαν, είχε μεθ’ εαυτού, εις το νέον σώμα, τον Λεωνίδαν Πετροπουλάκην, επίλεκτον της Μάνης τέκνον.

Ο Πετροπουλάκης, τελειόφοιτος της Νομικής, γόνος της γνωστής ηρωϊκής οικογενείας της Μάνης, υπήρξεν αντάξιος των παραδόσεων της οικογενείας του .

Όπου επανάστασις, όπου κίνημα υπέρ της Πατρίδος, πρώτη η οικογένεια αυτή έσπευδε να προσφέρη τας υπηρεσίας της.

Εις την Καλαμπάκαν, εις την Θεσσαλίαν, εις την Μακεδονίαν, εις την Κρήτην, παντού τέλος η οικογένεια Πετροπουλάκη, ενωτιζομένη της φωνής του Έθνους, έσπευδε να προσφέρη θυσίαν εαυτήν.

Ο γέρο-Πετροπουλάκης, ο στρατηγός, το 1854 αρχηγός των Λακώνων εν Καλαμπάκα ων, είχε μεθ’ εαυτόν τους αδελφούς του Αναστάσιον και Γεώργιον και τον υιόν του Λεωνίδαν, τον μετέπειτα συνταγματάρχην και γνωστόν ήρωα του Γκριτζόβαλι.

Το 1866 εν Κρήτη ο αυτός στρατηγός Δημ. Πετροπουλάκης, ων γενικός αρχηγός των εξ Ελλάδος σωμάτων, είχε πάλιν μεθ’ εαυτού τον τότε υπολοχαγόν υιόν του Λεωνίδαν, τον δεκατετραετή εγγονόν του Γεώργιον, τον βουλευτήν Γυθείου, τον Αναστάσιον, Δημήτριον, Πιέρρον, Μιχαήλ και Σπυρίδωνα, ήτοι εν όλω επτά μέλη της οικογένειάς του, εξ ων ο μεν Γεώργιος ετραυματίσθη, οι δε Σπυρίδων και Μιχαήλ εφονεύθησαν.

Τοιούτων ηρώων απόγονος ο Λεωνίδας Πετροπουλάκηςˑ μόλις ήκουσε τα μακεδονικά όρη απηχούντα τον κρότον των ελληνικών όπλων, ωνειρεύθη να ίδη και αυτός την πολύπαθη ελληνικήν χώραν και υπέρ αυτής ν’ αγωνισθή.

Ήρχισε λοιπόν να καταρτίζη σώμα. Πανταχόθεν εκ της Μέσης Μάνης και των Μολάων συνέρρεον ενθουσιώδεις νέοι εις Γύθειον και κατετάσσοντο εις το σώμα του μεγαλοϊδεάτου αυτού νέου. Αι Αρχαί, αντιληφθείσαι τον σκοπόν των ομάδων τούτων, κατεδίωκον αυτάς και τας ανάγκαζον να συνέρχωνται εις απόκεντρα μέρη εν ώρα νυκτός και εκεί να συσκέπτωνται περί της εξόδου των εις Μακεδονίαν.

Ο Πετροπουλάκης ούτω κατάρτισε σώμα, στρατολογήσας πρώτους αυτούς τους συγγενείς του και διαθέσας αρκετόν ποσόν εκ της ατομικής του περιουσίας προς τον σκοπόν, δι’ ον προώριζεν αυτό.

Εν τω μεταξύ κατώρθωσε να έλθη εις συνεννοήσεις μετά του εν Μακεδονία ευρισκομένου τότε Αντωνίου Βλαχάκη και συνεφώνησε μετ’ αυτού, όπως αμφότεροι ευρίσκωνται τας παραμονάς των εκλογών εν Πειραιεί, οπόθεν, επωφελούμενοι του κρατούντος τότε εκλογικού θορύβου, να εξαπατήσωσι τας καταδιωκούσας τους αντάρτας Αρχάς και φύγωσι διά την Μακεδονίαν.

Ο Πετροπουλάκης, νέος εικοσιπενταετής, διέμενεν εν Γυθείω μετά της χήρας μητρός του.

Αυτός μόνος απετέλει το στήριγμα και την παρηγορίαν της γηραιός και ασθενούς μητρός του. Εφρόντισε λοιπόν να αποκρύψη τους σκοπούς του, ίνα μη επιδείνωση την θέσιν της. Και μόνον όταν ούτος επιβιβάσθη του ατμοπλοίου μετά των συντρόφων του, έμαθεν αύτη την αναχώρησίν του. Ηγέρθη της κλίνης της και μεταβάσα εις το ατμόπλοιον εξήντλησεν όλα τα μητρικά της δάκρυα όπως τον πείση και παραιτηθή του σχεδίου του.

Το γενναίον όμως της Μάνης τέκνον δεν εκάμθη προ των μητρικών δακρύων.

— Τώρα, είπε, ν’ αποθάνης, θα φύγω.

Σκληροί οι λόγοι αυτοί τέκνου προς γηραιάν και ασθενή μητέρα. Σκληροί, άλλα μεγάλοι, όσον και η καρδία, ήτις υπηγόρευσεν αυτούς.

Και η μήτηρ του Πετροπουλάκη, γενομένη εις τους λόγους αυτούς του υιού της περισσότερον Έλληνας παρά μήτηρ, αισθανθείσα ότι δεν ηδύνατο να έχη αύτη τα αυτά επί του τέκνου της δικαιώματα, όσα μια άλλη Μεγάλη Μήτηρ, η Πατρίς, έκυψε, τον ενηγκαλίσθη και με φωνήν, την οποίαν έπαλλεν η συγκίνησις:

— Παιδί μου, είπεν, αφού επιμένεις, πήγαινε. Ο Θεός μαζί σου! Ο Θεός να ευλογήση τα όπλα σου.

Και εξηντλημένη η ατυχής ησπάσθη δια μιαν ακόμη, την τελευταίαν φοράν, τον υιόν της και εξήλθε του ατμοπλοίου.

Έκτοτε έμενε κλινήρης μέχρι του Αυγούστου, ότε απέθανε χωρίς να μάθη τον ηρωϊκόν θάνατον του υιού της.

Πηγή: Τίτου Μακεδόνος, «Νάκης Λίτσας – Αντώνιος Βλαχάκης», Αθήνα 1906.