ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

    

    Το γεγονός: "1931 και δημοσιεύεται η ολοκλήρωση τής δίκης τού σκανδάλου τού «λογιστικού λάθους» με το ψωμί, το οποίο ενέπλεκε αρκετούς πολιτικούς τής κυβερνήσεως Ελ. Βενιζέλου. Την ίδια περίοδο, ο σάλος με το άλλο μεγάλο σκάνδαλο, αυτό με την νοθευμένη κινίνη, εξακολουθεί να συγκλονίζει το πανελλήνιο. Το ίδιο άδοξα λήγει επίσης η δίκη για το σκάνδαλο τής νοθευμένης κινίνης η οποία βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη." 

    Οι φαρμακευτικές εταιρείες που παρασκεύαζαν τα δισκία για λογαριασμό του κράτους, παρακρατούσαν την κινίνη και την αντικαθιστούσαν με κοινό αλεύρι (…) Στις 20/6^ου, το δικαστήριο έληξε με την απαλλαγή τού βασικού υπόπτου, ο οποίος ήταν ο Γενικός Διευθυντής τού Χημείου τού Κράτους, Ευστράτιος Γαλόπουλος.

    Το 1931, η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα εκρηκτικό κλίμα πολιτικής διαφθοράς, καθώς η οικονομική κρίση του 1929 συνέπεσε με την αποκάλυψη μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών σκανδάλων. Η ολοκλήρωση της δίκης για το περίφημο «λογιστικό λάθος» στο ψωμί έφερε στο φως μια τεράστια υπόθεση κερδοσκοπίας. Το σκάνδαλο αφορούσε τη διαχείριση των κρατικών σιτηρών, όπου μέσω εσκεμμένων «λαθών» στις κρατικές εφοδιαστικές εγγραφές, ιδιώτες μεγαλέμποροι σε συνεργασία με υπηρεσιακούς παράγοντες απομυζούσαν εκατομμύρια δραχμές, ανεβάζοντας τεχνητά την τιμή του ψωμιού. Παρά τις προσπάθειες συγκάλυψης, η καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου επιβεβαίωσε τις διασυνδέσεις κορυφαίων στελεχών των Φιλελευθέρων με το οικονομικό κατεστημένο, προκαλώντας τη μήνη των λαϊκών στρωμάτων που κυριολεκτικά πεινούσαν.

    Την ίδια ακριβώς περίοδο, η κοινή γνώμη συγκλονιζόταν από το ακόμη πιο μακάβριο σκάνδαλο της νοθευμένης κινίνης. Σε μια Ελλάδα όπου η ελονοσία θέριζε ολόκληρες περιοχές και η κινίνη αποτελούσε το μοναδικό φάρμακο σωτηρίας, το κράτος διατηρούσε το μονοπώλιο της διανομής της. Η έρευνα αποκάλυψε ότι επιφανείς φαρμακέμποροι και κρατικοί λειτουργοί νόθευαν συστηματικά τις ποσότητες του φαρμάκου με αδρανείς ουσίες, προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους. Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες ανυποψίαστοι πολίτες, κυρίως στην επαρχία, να πεθαίνουν αβοήθητοι από την ασθένεια, πιστεύοντας ότι έπαιρναν τη θεραπεία τους.

    Ο τύπος της εποχής, ιδιαίτερα οι αντιβενιζελικές εφημερίδες, εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατά της κυβέρνησης, κατηγορώντας την για ηθική κατάρρευση και «εμπόριο θανάτου». Τα δύο αυτά σκάνδαλα κατέδειξαν το κοινωνικό προφίλ του Βενιζέλου, και αποτέλεσαν τον προάγγελο της πολιτικής του τελείωσης.