Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

    Ο Γέροντας και οι νέοι

    Ο Γέροντας είχε ιδιαίτερη πνευματική σχέση με τους νέους. Τους αγαπούσε πραγματικά σαν παιδιά του˙ ενδιαφερόταν να βρουν τον δρόμο τους και προσευχόταν γι’ αυτούς. Τους βοηθούσε να υπερβούν τις δυσκολίες και τα προβλήματά τους . Συνέπασχε και συμπονούσε μαζί τους. Αυτοί διαισθανόμενοι την μεγάλη του αγάπη, του είχαν απεριόριστη εμπιστοσύνη, του έκαναν υπακοή, και κυριολεκτικά τον λάτρευαν.

    Έβλεπες στο Κελλί του ναρκωμανείς, αναρχικούς, παραστρατημένους, ψυχασθενείς, μπερδεμένους, απελπισμένους μέχρι αυτοκτονίας... Αφού με τις συμβουλές του Γέροντα μετανοούσαν και συνέρχονταν, στην συνέχεια τον επισκέπτονταν αλλοιωμένοι πνευματικά, αλλά και κήρυκες μετανοίας στους φίλους τους, που τους έφερναν μαζί τους στον Γέροντα. Για να φανή ο τρόπος βοηθείας σημειώνονται ενδεικτικώς λίγα περιστατικά:

    Βοήθησε πολλούς τοξικομανείς να αποτοξινωθούν. Στην αρχή κατώρθωνε να ξυπνήση το ενδιαφέρον τους, να επικοινωνήση μαζί τους κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους. Τον παρακολουθούσαν με προσοχή και δέχονταν τις συμβουλές του. Πολλοί με την προσευχή και την βοήθειά του απελευθερώθηκαν από το πάθος και έγιναν θερμοί Χριστιανοί και καλοί οικογενειάρχες. Έλεγε με συμπόνια: «Τα καημένα, δεν μπορούν να συμμαζευτούν. Η νεολαία σήμερα αχρηστεύεται μόνη της». Ο ίδιος τους έδενε τα κορδόνια από τα παπούτσια, έδιωχνε τις μύγες που τους ενοχλούσαν και τακτοποιούσε τα μαλλιά τους που έπεφταν στα μάτια τους. Τους συμβούλευε να εξομολογηθούν, να ζούν πνευματική ζωή, να βρουν μια απλή εργασία, για να απασχολούνται. Συνιστούσε να τρώνε καρότα και τους έδινε και άλλες πρακτικές οδηγίες. Τους έστελνε σε κατάλληλο περιβάλλον για αποτοξίνωση, τους βοηθούσε να ενταχθούν στην κοινωνία και να δημιουργήσουν οικογένεια.

    Κάποιος ναρκωμανής νέος, προσπαθούσε να κόψη το πάθος του από το οποίο υπέφερε ο ίδιος και η οικογένειά του. Αν και μέσα του είχε μια αμυδρά και ακαθόριστη εικόνα για τον π. Παΐσιο, εν τούτοις στήριξε σ’ αυτόν την τελευταία του ελπίδα. «Θάχει αυτός κανένα φάρμακο για να τα κόψω», σκεφτόταν κατηφορίζοντας προς την «Παναγούδα». Μόλις τον είδε ο Γέροντας του είπε χαμογελώντας: «Έλα, έλα˙ έχω κάτι καλά χάπια για σένα», και του έβαλε στην φούχτα του λίγα φουντούκια. Πράγματι τα «χάπια» του αποδείχθηκαν αποτελεσματικά και έγινε το θαύμα. Η εξάρτηση του νέου από τα ναρκωτικά κόπηκε «μαχαίρι»!

    Είναι πολλές οι περιπτώσεις που μανιώδεις καπνιστές έκοψαν το τσιγάρο χάρη στον Γέροντα. Τα λόγια του δεν ήταν απλές συμβουλές αλλά είχαν δύναμη. Έφερναν διάθεση αποστροφής προς το τσιγάρο και κοβόταν η επιθυμία να καπνίσουν. Αλλά περισσότερο βοηθούσε με την προσευχή του.

    Ο Γέροντας θεωρούσε καταστρεπτική την επίδραση της τηλεοράσεως για όλους και ιδιαίτερα για τα παιδιά και τους νέους. Ανέφερε με πόνο περιπτώσεις παιδιών που οι γονείς τους, για να έχουν την ησυχία τους, τα άφηναν ώρες να βλέπουν τηλεόραση, με αποτέλεσμα να καταστρέφωνται διανοητικά, ψυχικά και σωματικά . Τόνιζε επί πλέον την βλάβη που φέρνει στο σώμα με την ακτινοβολία που εκπέμπει στα κυοφορούμενα βρέφη και στα μικρά παιδιά. Μιλούσε ακόμη και για δαιμονικές επιδράσεις. Γι’ αυτό σε κάθε ευκαιρία απέτρεπε από την τηλεόραση και συμβούλευε να την πετάξουν από το σπίτι˙ δίνοντας στα παιδιά τους κάτι άλλο πνευματικό (βίους Αγίων, αγρυπνίες και προσκυνήματα) ή ουδέτερο (αθώα παιχνίδια και εκδρομές).

    «Θα πάρουμε την Πόλη»

    Μια ομάδα μαθητών της Αθωνιάδος Σχολής συμφώνησαν να ρωτήσουν τον Γέροντα αν θα πάρουμε την Πόλη και αν θα ζούν και οι ίδιοι τότε.

    Πῆγαν στο Καλύβι του, πήραν κέρασμα, αλλά ντρέπονταν να ρωτήσουν. Ο ένας έκανε νόημα στον άλλο και τελικά κανείς δεν τολμούσε να κάνη την ερώτηση. Τότε τους λέγει ο Γέροντας: «Τί είναι, βρέ παλληκάρια; Τί θέλετε να ρωτήσετε; Για την Πόλη; Θα την πάρουμε και θα ζείτε κιόλας».

    Ένα παιδί μετέφερε τα λόγια του Γέροντα στον δάσκαλο Κωνσταντίνο Μαλλίδη, που ήταν καλός Χριστιανός και θερμός πατριώτης. Αυτός ήρθε με ενδιαφέρον να βεβαιωθή καλύτερα από τον ίδιο τον Γέροντα, και ρώτησε για την Πόλη. Ο Γέροντας του απάντησε: «Άστα αυτά, Κώστα˙ δεν είναι για μάς αυτά. Εμείς για άλλη Πόλη πρέπει να ετοιμαζώμαστε».

    Αυτά ήταν προσημάνσεις για τον επικείμενο θάνατό τους, γιατί πράγματι δεν άργησε να φύγη πρώτα ο Κώστας και ύστερα ο Γέροντας, για την αληθινή και ουράνια Πατρίδα μας, «την καινήν πόλιν», την άνω Ιερουσαλήμ.

Πηγή: Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924-1994, Ο Ασυρματιστής του Στρατού και του Θεού. Το έργο συνέγραψε ο Δημ. Καραϊσκος και κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις του ΓΕΣ.