ΕΝΑΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΑΣ ΛΟΓΙΟΣ, Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΛΕΒΙΔΗΣ (1834-1918)

 

Αναστάσιος Λεβίδης (1834-1918)

Γεννήθηκε στον Άγιο Κωνσταντίνο (Αϊ-Κωστέν) της Καππαδοκίας. Μετά τις πρώτες σπουδές του πήγε στη Μεγάλη Σχολή του Γένους απ’ όπου πήρε το πτυχίο του με άριστα το 1860. Μετά το τέλος των σπουδών του επέστρεψε στην Καισάρεια και ο Μητροπολίτης Π αίσιος τον διόρισε Διευθυντή της Ιερατικής Σχολής στα Φλαβιανά. Συνέβαλε σημαντικά στα θέματα της εκπαίδευσηςˑ προάγοντας τις σπουδές στην περιοχή που εργάστηκε, πετυχαίνοντας τη δημιουργία Γυμνασίου, αναγνωρισμένο ως ισότιμο με αυτά της Ελλάδας. 

Έγραψε σημαντικά έργα για την Καππαδοκία: «Η προ και μετά του Χριστιανισμού Θρησκευτική Ιστορία της Καππαδοκίας», «Η Πολιτική Ιστορία της Καππαδοκίας από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα», «Φυσική και πολιτική γεωγραφία της Καππαδοκίας», «Αρχαιολογία της Καππαδοκίας, ήτοι βίος, ήθη, και έθιμα, νόμοι, γλώσσα, νομίσματα και άλλα μνημεία της Καππαδοκίας». Βοήθησε τους τουρκόφωνους μαθητές να καταλαβαίνουν τα ελληνικά βιβλία και έκανε εκδόσεις στα καραμανλίδικα. Το 1888, μετά την ενασχόλησή του με τα εκπαιδευτικά δρώμενα, αφιερώθηκε στη συγγραφή. Το 1889 δημοσίευσε το έργο «Αι εν μονολίθοις Μοναί της Καππαδοκίας και Λυκαονίας». Αντιμετώπισε ισότιμα την ελληνόφωνη και την τουρκόφωνη προφορική παράδοση της Καππαδοκίας και πίστευε στις πολλαπλές πολιτισμικές προσμίξεις.

Βοήθησε για την αντιμετώπιση των προσηλυτιστών, προτεσταντών και καθολικών, που απειλούσαν τους ορθόδοξους της Καππαδοκίας.

Μετά το θάνατο του υιού του, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, λόγω εγκεφαλικού, έμεινε τυφλός και παραπληγικός. Υπήρξε ένας σοφός, και ευσυνείδητος δάσκαλος, αξιόλογος συγγραφέας πολύτιμων συγγραμμάτων και ερευνητής βυζαντινών μνημείων.

Πηγή: Πάρης Βορεόπουλος, στο έργο του «Η ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ (Από την αρχαιότητα ως την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924)». Μια έκδοση του “Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού” της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως.