ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΡΗΜΑΖΑΝ ΤΗΝ ΝΗΣΟ ΣΥΜΗ

 

ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΡΗΜΑΖΑΝ ΤΗΝ ΝΗΣΟ ΣΥΜΗ

Πρωί ακόμα την άλλη μέρα, 8 του Οκτώβρη, ένα στούκας γυρίζει πάνω από τη Σύμη. Όλοι το θεωρούν γι' ανιχνευτικό, γι' αυτό και δεν φροντίζουν να προφυλαχθούν. Ξαφνικά όμως το στούκας χαμηλώνει απότομα κι αφήνει να πέσουν μια σειρά από βόμβες στο κέντρο της πόλης. Ένας τρομακτικός κρότος ταράσσει συθέμελα τη Σύμη και καμιά δεκαριά σπίτια πέφτουν, θάπτοντας κάτω από τα ερείπιά τους δώδεκα άτομα και πληγώνουν αρκετά. Τα περισσότερα θύματα βρήκαν θάνατο εκτελώντας το καθήκον τους μέσα στην ιδιωτική κλινική του ιατρού Γ. Νικητιάδη, ο οποίος σώθηκε ως εκ θαύματος. Ο κόσμος τρομοκρατημένος φεύγει στα βουνά για να σωθεί.

Μεσολαβεί ένα διάστημα 5 ωρών που δίνει καιρό στον κοσμάκη ν' απομακρυνθεί από την πόλη. Από τη 1 μ.μ. μέχρι το βράδυ έγιναν πέντε επιδρομές με σμήνη από 1 μέχρι 3 στούκας. Στις επιδρομές αυτές βομβαρδίστηκε το αγγλικό αρχηγείο που στεγαζόταν στο σπίτι του Σωτήρη Χατζηλία. Μέσα σ' αυτό σκοτώθηκαν 4 Άγγλοι στρατιώτες και πληγώθηκαν αρκετοί. Το αγγλικό αρχηγείο μεταφέρθηκε σ' ένα μικρό σπίτι κοντά στην εκκλησία του Ευαγγελισμού.

Η άλλη μέρα πέρασε χωρίς αεροπορική επιδρομή κι έτσι μπόρεσαν να θάψουν τους νεκρούς στρατιώτες κι ο κόσμος να πάρει από τα σπίτια του ό,τι του χρειαζόταν για τη νέα του κατοικία.

Η 11η όμως του Οκτώβρη είναι η πιο απαίσια ημέρα που γνώρισε ποτέ η ιστορία της Σύμης. Ένδεκα στούκας ξεφόρτωσαν το θανατηφόρο τους φορτίο απάνω της, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στο κεντρικότερο μέρος της πόλης. Συνέπεια του βομβαρδισμού ήταν να ανάψει πυρκαγιά που γρήγορα θέριεψε από τον αγέρα που φυσούσε και ξαπλώθηκε προς το επάνω μέρος του νησιού. Η πυρκαγιά αποτέφρωσε πολλά σπίτια γιατί δεν υπήρχε κανένας για να εμποδίσει το καταστρεπτικό της έργο.

Ο κόσμος ήταν στα βουνά κι οι Άγγλοι κι οι Ιταλοί στρατιώτες είχαν ταμπουρωθεί στη ΔΡΑΚΟΥΝΤΑ, έτοιμοι για να επιβιβασθούν σε πετρελαιοκίνητα που τους περίμεναν στον όρμο του ΝΗΜΠΟΡΕΙΟΥ. Ο ταγματάρχης LAPRAIK είχε φύγει με μερικούς κομάντος την προηγούμενη μέρα για τη ΛΕΡΟ.

Η Σύμη μοιάζει με κόλαση τυλιγμένη μέσα στις φλόγες της πυρκαγιάς. Τίποτα δεν ακούεται εκτός από το τρίξιμο των δοκαριών που καίονται. Κατά τις 10 τη νύχτα φτάνει μια επείγουσα διαταγή στο αγγλικό αρχηγείο. Να επιβιβασθούν όλοι οι στρατιωτικοί Άγγλοι και Ιταλοί σε πετρελαιοκίνητα και να φύγουν για το ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ. Πριν φύγουν όμως οι Εγγλέζοι βάζουν φωτιά στην αποθήκη καυσίμων που βρισκόταν στο ΜΟΥΡΑΓΙΟ, στο σπίτι του Σ. ΧΑΤΖΗΦΩΤΗ. Η πυρκαγιά κι εδώ ξαπλώνεται γρήγορα και καίει τα ομορφότερα και μεγαλύτερα σπίτια της Σύμης που βρίσκονται στη συνοικία αυτή. Μαζί με το στρατό φεύγουν και πάνω από 800 Συμιακοί. Την άλλη ημέρα απάνω στον ιστό του Ευαγγελισμού κυμάτιζε μια άσπρη σημαία, ως σημείο υποταγής. Οι καραμπινιέροι που έχουν μείνει μαζί με τον Διοικητή Raffaelli καίνε όλα τα έγγραφα που μαρτυρούν τη συμμετοχή του ηρωικού πληθυσμού της Σύμης στη ΜΑΧΗ της 7ης του Οκτώβρη.

Μέσα στα τόσα έγγραφα που κάηκαν, κάηκε κι ένα ιστορικής αξίας για τη Σύμη. Ήταν ένα γράμμα του αγγλικού αρχηγείου Μέσης Ανατολής, που συνεχάρη τον λαό της Σύμης για τον ηρωισμό, την αυτοπάρνηση και την αυτοθυσία που έδειξε κατά την ιστορική εκείνη ημέρα της Μάχης.

Τα μαγαζιά ανοίγουν τη νύχτα για να δώσουν τρόφιμα στους κατοίκους. Την ημέρα ψυχή ζωντανή δεν υπάρχει στην πόλη. Στις 15 του ίδιου μήνα φτάνει ένα βενζινόπλοιο με Συμιακούς και Άγγλους στρατιώτες για να πάρουν ό,τι πολεμοφόδια υπήρχαν και για να φύγουν αμέσως πάλι. Στις 18 του Οκτώβρη τρία στούκας βομβαρδίζουν ξανά την πόλη, ρίχνοντας πάνω από 15 βόμβες των 500 χιλιογράμμων. Ευτυχώς που οι περισσότερες έπεσαν στη θάλασσα και δεν σημειώθηκε κανένα θύμα. Συνέχεια την άλλη μέρα βομβαρδίζεται πάλι η πόλη από ένα στούκας. Το βράδυ της 20ής φθάνουν στο λιμάνι τρία βενζινόπλοια με τροφές. Τα συνοδεύει ο Άγγλος υπολοχαγός LASSEU, που διατάσσει να μοιρασθούν αμέσως στον λαό. Η διανομή γίνεται την ίδια κιόλας νύχτα. Ο Lasseu, φεύγοντας, υπόσχεται πως γρήγορα θα ξαναγυρίσει για να φέρει κι άλλα τρόφιμα στους κατοίκους. Μεσολαβούν 10 μέρες ησυχίας. Στις 22 όμως γίνεται μεγάλος βομβαρδισμός που κράτησε 5 ώρες (από τις 11.30 μέχρι τις 16.30).

Τα στούκας φθάνουν κατά σμήνη και ρίχνουν συνολικά 90 βόμβες των 500 χιλιογράμμων. Κάνουν μεγάλες καταστροφές στα ακίνητα. Κανένα θύμα. Την ίδια μέρα δύο μεγάλα γερμανικά βενζινόπλοια, με 180 Γερμανούς στρατιώτες και έξι αξιωματικούς, βυθίζονται από ένα υποβρύχιο στο στενό μεταξύ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ και ΣΕΣΚΛΙ. Στις 24 άλλες δύο επιθέσεις, με καμιά δεκαριά βόμβες μεγάλες και μικρές, και στις 30 δύο βενζινόπλοια με κομάντος φθάνουν και ξεφορτώνουν τρόφιμα. Ο κόσμος τα έχει χαμένα και αποφασίζει να στείλει αντιπροσώπους στη Ρόδο για να πουν στους Γερμανούς να πάψουν τους βομβαρδισμούς και να έρθουν να καταλάβουν το νησί.

Πολλοί από τους κατοίκους έχουν αρρωστήσει μέσα στις τρώγλες και τα σπήλαια που ζουν. Οι περισσότεροι είναι και χωρίς τροφές. Δεν προλαβαίνουν να πραγματοποιήσουν την απόφασή τους αυτή γιατί στις 2 του Νοέμβρη ένα στούκας ρίχνει δύο βόμβες στους ΜΥΛΟΥΣ και την ίδια στιγμή φαίνεται από το ΔΙΑΠΟΡΙ ένα μικρό ρυμουλκό με γερμανική σημαία, που προχωρεί ολοταχώς. Όταν έφτασε στη μέση μεταξύ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ και ΣΥΚΙΛΙ, άρχισε να βάλλει τους ΜΥΛΟΥΣ με κανόνι των 75 χιλ. Σε λίγο, βλέποντας ότι δεν υπάρχει αντίσταση και την άσπρη σημαία να κυματίζει στον ιστό του Ευαγγελισμού, προχώρησε άφοβα και πλεύρισε στην αποβάθρα. Μέσα βρισκόταν ο Γερμανός λοχαγός REHE, γόνος μεγάλης οικογένειας και συγγενής του βασιλικού οίκου της ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ.

Πηγή: Το έργο του Γεωργίου Τοπούζη «Σύμη – το νησί του Νιρέα», το οποίο εκδόθηκε στην Ρόδο το έτος 1950.