Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

  Ο Σπυρίδων Λάμπρος και οι ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στη Μακεδονία (τέλη 19ου–αρχές 20ου αι.) Γράφει ο Βασίλειος Αθ. Πλατής Στους επιφανέστερους λόγιους που προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες για την προβολή των ελληνικών διεκδικήσεων στη Μακεδονία στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα συγκαταλεγόταν ο ιστορικός–καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διατελέσας επί εξάμηνο πρωθυπουργός της Ελλάδος Σπυρίδων Λάμπρος. Ο Λάμπρος, ως εκπρόσωπος της επιστήμης της ιστορίας, σε κοινή δράση με τους συγχρόνους του Νικόλαο Πολίτη και Γεώργιο Χατζηδάκι, οι οποίοι διακονούσαν τις νεοεμφανιζόμενες επιστήμες της λαογραφίας και της γλωσσολογίας αντίστοιχα, δραστηριοποιήθηκε στην «κατασκευή» εθνικού παρελθόντος με απώτερο σκοπό την πραγματοποίηση του προγράμματος της Μεγάλης Ιδέας. Τη συμβολή ειδικότερα του Σπυρίδωνα Λάμπρου στη διαμόρφωση εθνικής ιστοριογραφίας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα εξέτασε διεξοδικά η Έφη Γαζή στη διδακτορική διατριβή που δημο...

Μικρή βιογραφία του Αγίου Αυτοκράτορα Μαρκιανού.

 

 

Μαρκιανός – Ο Θράκας Αυτοκράτορας του Βυζαντίου 

(450-457)

Ο Μαρκιανός ήταν διακεκριμένος στρατιωτικός, πολύ δραστήριος και συνετός. Οι αρετές του έγιναν αμέσως εμφανείς μόλις ανέλαβε την εξουσία. Παντρεύτηκε την Πουλχερία, αδερφή του προκατόχου του, Θεοδοσίου Β΄ και έτσι πέτυχε τη γενική αναγνώριση της ανάρρησης του στο θρόνο. Πρώτο του μέλημα ήταν η αντιμετώπιση των Ούννων. Ο Μαρκιανός απέρριψε τις υπερφίαλες προτάσεις τους και η σταθερή αυτή στάση του έκανε τους βαρβάρους διστακτικούς. Έτσι, προτίμησαν να στραφούν εναντίον της Δύσης.

Η ήττα τους το 451 στα Καταλαυνικά Πεδία και ο ξαφνικός θάνατος του Αττίλα δύο χρόνια αργότερα απάλλαξαν οριστικά την αυτοκρατορία από την απειλή τους. Το 451 ο Μαρκιανός συγκάλεσε στη Χαλκηδόνα την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε το νεστοριανισμό και τη διδασκαλία του Ευτυχούς και θέσπισε το δόγμα των δύο τέλειων, αχώριστων αλλά και αυθύπαρκτων φύσεων του Χριστού. Με τον 28ο κανόνα της συνόδου αναγνωριζόταν πλήρης ισοτιμία ανάμεσα στην Εκκλησία της Ρώμης και την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Μετά τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας η αντίθεση των μονοφυσιτικών περιοχών της Συρίας, της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης άρχισε να παίρνει εθνικό χαρακτήρα, οδηγώντας στην ψυχική αποξένωση από την αυτοκρατορία και τελικά στην αποκοπή τους από αυτή.

Στην εσωτερική του πολιτική ο Μαρκιανός έδειξε την ίδια προσοχή και σωφροσύνη. Ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στη διαχείριση των οικονομικών του κράτους χωρίς να επιβαρύνει τους φορολογούμενους με νέους φόρους. Προσπάθησε, τέλος, να οργανώσει τον τομέα της διοίκησης και έλαβε μέτρα εναντίον της αγοροπωλησίας των δημόσιων αξιωμάτων. Στο τέλος της βασιλείας του τα κρατικά ταμεία ήταν γεμάτα και για πολλά χρόνια μετά ο συνετός αυτοκράτορας έμεινε στη μνήμη των Βυζαντινών. Έτσι η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο, όπως και τη σύζυγό του Πουλχερία.

Ο ξαφνικός του θάνατος το 457 δεν επέτρεψε στον Μαρκιανό να ρυθμίσει το ζήτημα της διαδοχής του, με αποτέλεσμα ο παντοδύναμος στρατηγός του πραισέντου, ο Αλανός Άσπαρ, να επιβάλει τον προστατευόμενό του, Λέοντα Α΄.

 

Πηγή: Τον βίο του Θράκα Αυτοκράτορα αλιεύσαμε από το «Επίτομο λεξικό της ελληνικής ιστορίας», στο σχετικό λήμμα, την έκδοση του οποίου επιμελήθηκε η εφημερίδα «Βήμα».)

 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις