Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΤΟ 1849

       Το γεγονός: "Καλοκαίρι 1849 και μ ια μεγάλη πυρκαγιά η οποία κράτησε δύο ολόκληρες ημέρες, κατέκαψε 4.000 οικίες και κατέστρεψε κυριολεκτικά την πόλη των Σερρών."      Η πυρκαγιά του 1849 ( η οποία αναφέρεται σε ορισμένες πηγές και ως η μεγάλη καταστροφή του 1849 ) αποτελεί μία από τις πλέον μαύρες σελίδες στην ιστορία των Σερρών κατά την οθωμανική περίοδο, ίσως και προάγγελο της ολοκληρωτικής καταστροφής που θα υποστεί η πόλη αργότερα, το έτος 1913.      Η έρευνα σε ιστορικές πηγές, εκκλησιαστικά κατάστιχα και μαρτυρίες της εποχής αποκαλύπτει πως η φωτιά ξεκίνησε από αμέλεια σε ένα εργαστήριο ή οικία κοντά στο εμπορικό κέντρο (μπασιά) της πόλης. Λόγω των ισχυρών ανέμων και της αρχιτεκτονικής των σπιτιών —τα οποία ήταν χτισμένα κυρίως από ξύλο και λάσπη (τσατμάδες) και πολύ κοντά το ένα στο άλλο— η πυρκαγιά επεκτάθηκε με εφιαλτική ταχύτητα.      Μέσα σε δύο ημέρες, οι φλόγες κατέκαψαν περίπου 4.000 οικίες,...

Μικρή βιογραφία του Αγίου Αυτοκράτορα Μαρκιανού.

 

 

Μαρκιανός – Ο Θράκας Αυτοκράτορας του Βυζαντίου 

(450-457)

Ο Μαρκιανός ήταν διακεκριμένος στρατιωτικός, πολύ δραστήριος και συνετός. Οι αρετές του έγιναν αμέσως εμφανείς μόλις ανέλαβε την εξουσία. Παντρεύτηκε την Πουλχερία, αδερφή του προκατόχου του, Θεοδοσίου Β΄ και έτσι πέτυχε τη γενική αναγνώριση της ανάρρησης του στο θρόνο. Πρώτο του μέλημα ήταν η αντιμετώπιση των Ούννων. Ο Μαρκιανός απέρριψε τις υπερφίαλες προτάσεις τους και η σταθερή αυτή στάση του έκανε τους βαρβάρους διστακτικούς. Έτσι, προτίμησαν να στραφούν εναντίον της Δύσης.

Η ήττα τους το 451 στα Καταλαυνικά Πεδία και ο ξαφνικός θάνατος του Αττίλα δύο χρόνια αργότερα απάλλαξαν οριστικά την αυτοκρατορία από την απειλή τους. Το 451 ο Μαρκιανός συγκάλεσε στη Χαλκηδόνα την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε το νεστοριανισμό και τη διδασκαλία του Ευτυχούς και θέσπισε το δόγμα των δύο τέλειων, αχώριστων αλλά και αυθύπαρκτων φύσεων του Χριστού. Με τον 28ο κανόνα της συνόδου αναγνωριζόταν πλήρης ισοτιμία ανάμεσα στην Εκκλησία της Ρώμης και την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Μετά τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας η αντίθεση των μονοφυσιτικών περιοχών της Συρίας, της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης άρχισε να παίρνει εθνικό χαρακτήρα, οδηγώντας στην ψυχική αποξένωση από την αυτοκρατορία και τελικά στην αποκοπή τους από αυτή.

Στην εσωτερική του πολιτική ο Μαρκιανός έδειξε την ίδια προσοχή και σωφροσύνη. Ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στη διαχείριση των οικονομικών του κράτους χωρίς να επιβαρύνει τους φορολογούμενους με νέους φόρους. Προσπάθησε, τέλος, να οργανώσει τον τομέα της διοίκησης και έλαβε μέτρα εναντίον της αγοροπωλησίας των δημόσιων αξιωμάτων. Στο τέλος της βασιλείας του τα κρατικά ταμεία ήταν γεμάτα και για πολλά χρόνια μετά ο συνετός αυτοκράτορας έμεινε στη μνήμη των Βυζαντινών. Έτσι η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο, όπως και τη σύζυγό του Πουλχερία.

Ο ξαφνικός του θάνατος το 457 δεν επέτρεψε στον Μαρκιανό να ρυθμίσει το ζήτημα της διαδοχής του, με αποτέλεσμα ο παντοδύναμος στρατηγός του πραισέντου, ο Αλανός Άσπαρ, να επιβάλει τον προστατευόμενό του, Λέοντα Α΄.

 

Πηγή: Τον βίο του Θράκα Αυτοκράτορα αλιεύσαμε από το «Επίτομο λεξικό της ελληνικής ιστορίας», στο σχετικό λήμμα, την έκδοση του οποίου επιμελήθηκε η εφημερίδα «Βήμα».)

 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις