ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ '40!

 

 

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ 40…

 

Πόλεμος και ειρήνη.

Ένας Στρατιώτης θυμάται για την άγια μορφή και την θυσία του Στρατιωτικού Ιερέως Αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Τσοκώνα:

«Κεράσοβο Πωγωνίου… 1940. Στις 11 περνάνε αεροπλάνα (ιταλικά φυσικά) και βομβαρδίζουν σαν δαίμονες πάνω απ τα κεφάλια μας. Οι βόμβες λυσσάνε, μα πέφτουν πιο πέρα μες στη χαράδρα. Τη νύχτα, ενώ κοιμόμαστε σε μιά μικρή εκκλησιά, ήρθαν μέσα κάτι στρατιώτες και στριμωχτήκανε κοντά μας. Έβρεχε ο Θεός, ο ύπνος ήρθε γρήγορα κι όλη νύχτα νιώθαμε ζεστασιά. Την αυγή που ξυπνάμε βλέπουμε να μπαίνει μέσα ένας νέος παπάς, μούσκεμα από την βροχή. Απορούμε και μαθαίνουμε κάτι το πρωτάκουστο. Ο παπάς είχε έρθει με τους άλλους στρατιώτες και βλέποντας τόσους σε ένα πολύ στενό χώρο, για να μην ενοχλήσει κανέναν∙ προτίμησε να μείνει ολονυχτίς έξω από το εκκλησάκι, χωρίς αντίσκηνο.

Μόλις τον βλέπουμε σ’ αυτή την κατάσταση, σηκωνόμαστε όλοι ορθοί και σκύβουμε μπροστά του. Εκείνος κάνει το σταυρό του, μας καλημερίζει, ανάβει ένα κερί και προσεύχεται μπροστά στην εικόνα του Χριστού για την ειρήνη του κόσμου και την αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. Τον νιώθουμε σαν Χριστό και τον βάνουμε για πάντα στα κατάβαθα της ψυχής μας. Μετά που βγήκαμε, τραβάει μερικούς στρατιώτες για το χωριό Περιστέρι, χωρίς να φτάσει όμως ποτέ. Μιά εχθρική βόμβα τον βρίσκει στο δρόμο και τον ρίχνει κάτω νεκρό.

Ήταν ο πιο άγιος παπάς κι άνθρωπος που απάντησα στη στράτα της ζωής μου».

 

«Τη Υπερμάχω...» στην φονική μάχη.

Ο Χρηστός Ζαλοκώστας περιγράφει την φονική μάχη στις πύλες της Κορυτσάς:

«Ο Γαβριήλ, ιερομόναχος πολεμιστής, μαζεύει μερικούς κι αρχίζουν να ψέλνουν γονατιστοί τον Ακάθιστο Ύμνο, ευχαριστώντας τη Θεομήτορα για τη βοήθεια που τους έδωσε. Γύρω τους έρχεται και συγκεντρώνεται αυθόρμητα και ψάλλει, ολόκληρο το σύνταγμα:

«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια... », κι είναι συγκινητικό ν’ ακούς σ’ αυτή την ερημιά, μιά χορωδία από τόσες εκατοντάδες τραχιές αντρίκιες φωνές να ψέλνουν με κατάνυξη εκκλησιαστικό ύμνο. Ο δυνατός αντίλαλος της χορωδίας απλώνεται από την κορυφή σ’ όλες τις χαράδρες, ως κάτω στις ρίζες του βουνού∙ και δεν ήταν ανάγκη να δη κανείς τις φωτοβολίδες πού έρριχνε το Σύνταγμα για να ειδοποιήση ότι πάρθηκε το (ύψωμα) 1878, ο ύμνος τον διαλαλούσε παντού».

 

 

Πηγή: Η Γ’ έκδοση του μνημειώδους έργου του Κλάδου Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίον φέρει τον τίτλο «Μνήμες και μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή». Το παρόν είναι από τον Α’ τόμο.