Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

  Ο Σπυρίδων Λάμπρος και οι ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στη Μακεδονία (τέλη 19ου–αρχές 20ου αι.) Γράφει ο Βασίλειος Αθ. Πλατής Στους επιφανέστερους λόγιους που προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες για την προβολή των ελληνικών διεκδικήσεων στη Μακεδονία στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα συγκαταλεγόταν ο ιστορικός–καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διατελέσας επί εξάμηνο πρωθυπουργός της Ελλάδος Σπυρίδων Λάμπρος. Ο Λάμπρος, ως εκπρόσωπος της επιστήμης της ιστορίας, σε κοινή δράση με τους συγχρόνους του Νικόλαο Πολίτη και Γεώργιο Χατζηδάκι, οι οποίοι διακονούσαν τις νεοεμφανιζόμενες επιστήμες της λαογραφίας και της γλωσσολογίας αντίστοιχα, δραστηριοποιήθηκε στην «κατασκευή» εθνικού παρελθόντος με απώτερο σκοπό την πραγματοποίηση του προγράμματος της Μεγάλης Ιδέας. Τη συμβολή ειδικότερα του Σπυρίδωνα Λάμπρου στη διαμόρφωση εθνικής ιστοριογραφίας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα εξέτασε διεξοδικά η Έφη Γαζή στη διδακτορική διατριβή που δημο...

ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΑΝΟ

 




 

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΑΝΟ

 

Γεννήθηκε το 1914 στη Χάλκη Πριγκηπονήσων της Κωνσταντινουπόλεως. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στη συνέχεια σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας.

Καθηγητής πια ήρθε στην Κωνσταντινούπολη στα 1935 και από τότε, ως το 1955, άσκησε το λειτούργημα του καθηγητή με επιτυχία∙ προσπαθώντας με νεανικό πάθος και αφειδώλευτη αγάπη να συντηρήσει το τρεμάμενο πνευματικό φως του πολύπαθου και πάντα προδομένου Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως.

Δίδαξε στα ανώτατα εκπαιδευτήριο της Πόλης, στο Ζωγραφείο, στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο και στο εκεί Διδασκαλείο.

Όταν ήρθε στην Ελλάδα εργάστηκε στο Αμερικανικό Κολλέγιο της Αθήνας, στην Ανωτάτη Σχολή Στελεχών Κοινωνικής Προνοίας, στο Αθήναιον του Ευάγγελου Παπανούτσου (1955-1965) και αργότερα δίδαξε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως.

Το 1965 διορίστηκε Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, πού εγκαινίασε τη νέα, μετά το 1917, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Η Δικτατορία του 1967 τον απέλυσε για να αποκατασταθεί το 1974 με τη μεταπολίτευση. Ύστερα από καρποφόρα υπηρεσία 40 χρόνων παραιτήθηκε και συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του επίτιμου εκπαιδευτικού συμβούλου του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Εκτός από την πολύχρονη και ιδιαίτερα σημαντική προσφορά του στην παιδεία, αξιοπρόσεκτη είναι η συγγραφική του παραγωγή.

Υπήρξε συντάκτης του «Λεξικού Δημητράκου» και συνεργάτης πολλών περιοδικών της Κωνσταντινουπόλεως («Χρονικά», «Τέχνη», «Παιδικός κόσμος» κ.ά.) και της Αθήνας («Παιδεία», «Παιδεία και ζωή», «Μικρασιατικά χρονικά», «Ιατρολογοτεχνική στέγη» κ.ά.).

Εξέδωσε σε βιβλία τα εξής έργα του: «Αναγνωστικό ΣΤ' δημοτικού» (Κωνσταντινούπολη 1947), απ’ όπου και πολλά κεφάλαια ανθολογήθηκαν για τα εδώ αναγνωστικά, «Πολυβίου Ιστορίαι» (μετάφραση, Αθήνα, 1955), «Λουκιανού Έργα» (μετάφραση, Αθήνα, 1955), πού βραβεύτηκε από την ομάδα των Δώδεκα.

 

 

Πηγή: Το υπέροχο βιβλίο του κυρίου Χρυσάφη Κτενά, με τίτλο «Η προσφορά Θρακών εκπαιδευτικών στα γράμματα και το Έθνος». Μια έκδοση του εκδοτικού οίκου «Ερωδιός», στην Θεσσαλονίκη του 2001.

 

 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις