Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΤΟ 1849

       Το γεγονός: "Καλοκαίρι 1849 και μ ια μεγάλη πυρκαγιά η οποία κράτησε δύο ολόκληρες ημέρες, κατέκαψε 4.000 οικίες και κατέστρεψε κυριολεκτικά την πόλη των Σερρών."      Η πυρκαγιά του 1849 ( η οποία αναφέρεται σε ορισμένες πηγές και ως η μεγάλη καταστροφή του 1849 ) αποτελεί μία από τις πλέον μαύρες σελίδες στην ιστορία των Σερρών κατά την οθωμανική περίοδο, ίσως και προάγγελο της ολοκληρωτικής καταστροφής που θα υποστεί η πόλη αργότερα, το έτος 1913.      Η έρευνα σε ιστορικές πηγές, εκκλησιαστικά κατάστιχα και μαρτυρίες της εποχής αποκαλύπτει πως η φωτιά ξεκίνησε από αμέλεια σε ένα εργαστήριο ή οικία κοντά στο εμπορικό κέντρο (μπασιά) της πόλης. Λόγω των ισχυρών ανέμων και της αρχιτεκτονικής των σπιτιών —τα οποία ήταν χτισμένα κυρίως από ξύλο και λάσπη (τσατμάδες) και πολύ κοντά το ένα στο άλλο— η πυρκαγιά επεκτάθηκε με εφιαλτική ταχύτητα.      Μέσα σε δύο ημέρες, οι φλόγες κατέκαψαν περίπου 4.000 οικίες,...

ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΑΝΟ

 




 

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΑΝΟ

 

Γεννήθηκε το 1914 στη Χάλκη Πριγκηπονήσων της Κωνσταντινουπόλεως. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στη συνέχεια σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας.

Καθηγητής πια ήρθε στην Κωνσταντινούπολη στα 1935 και από τότε, ως το 1955, άσκησε το λειτούργημα του καθηγητή με επιτυχία∙ προσπαθώντας με νεανικό πάθος και αφειδώλευτη αγάπη να συντηρήσει το τρεμάμενο πνευματικό φως του πολύπαθου και πάντα προδομένου Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως.

Δίδαξε στα ανώτατα εκπαιδευτήριο της Πόλης, στο Ζωγραφείο, στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο και στο εκεί Διδασκαλείο.

Όταν ήρθε στην Ελλάδα εργάστηκε στο Αμερικανικό Κολλέγιο της Αθήνας, στην Ανωτάτη Σχολή Στελεχών Κοινωνικής Προνοίας, στο Αθήναιον του Ευάγγελου Παπανούτσου (1955-1965) και αργότερα δίδαξε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως.

Το 1965 διορίστηκε Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, πού εγκαινίασε τη νέα, μετά το 1917, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Η Δικτατορία του 1967 τον απέλυσε για να αποκατασταθεί το 1974 με τη μεταπολίτευση. Ύστερα από καρποφόρα υπηρεσία 40 χρόνων παραιτήθηκε και συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του επίτιμου εκπαιδευτικού συμβούλου του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Εκτός από την πολύχρονη και ιδιαίτερα σημαντική προσφορά του στην παιδεία, αξιοπρόσεκτη είναι η συγγραφική του παραγωγή.

Υπήρξε συντάκτης του «Λεξικού Δημητράκου» και συνεργάτης πολλών περιοδικών της Κωνσταντινουπόλεως («Χρονικά», «Τέχνη», «Παιδικός κόσμος» κ.ά.) και της Αθήνας («Παιδεία», «Παιδεία και ζωή», «Μικρασιατικά χρονικά», «Ιατρολογοτεχνική στέγη» κ.ά.).

Εξέδωσε σε βιβλία τα εξής έργα του: «Αναγνωστικό ΣΤ' δημοτικού» (Κωνσταντινούπολη 1947), απ’ όπου και πολλά κεφάλαια ανθολογήθηκαν για τα εδώ αναγνωστικά, «Πολυβίου Ιστορίαι» (μετάφραση, Αθήνα, 1955), «Λουκιανού Έργα» (μετάφραση, Αθήνα, 1955), πού βραβεύτηκε από την ομάδα των Δώδεκα.

 

 

Πηγή: Το υπέροχο βιβλίο του κυρίου Χρυσάφη Κτενά, με τίτλο «Η προσφορά Θρακών εκπαιδευτικών στα γράμματα και το Έθνος». Μια έκδοση του εκδοτικού οίκου «Ερωδιός», στην Θεσσαλονίκη του 2001.

 

 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις