ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΗΡΩΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥ, Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΗΡΩΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ

(Η πολιτική του σταδιοδρομία)

 

Γεννήθηκε το 1883 στη Λαμία από φτωχή οικογένεια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διορίστηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο της Λαμίας. Έλαβε μέρος στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο και τραυματίστηκε σοβαρά τον Οκτώβριο του 1912.

Στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 1925 εξελέγη δήμαρχος Λαμιέων με θητεία που θεωρήθηκε επιτυχημένη. Με έργα, όπως η σφράγιση όλων των πηγαδιών της Λαμίας, η ύδρευση της πόλης μέσω υδραγωγείου από το Γοργοπόταμο, καθώς και η κατασκευή αποχετευτικού συστήματος, κατόρθωσε να απαλλάξει την πρωτεύουσα της Φθιώτιδας και την ευρύτερη περιοχή από την ελονοσία, εξασφαλίζοντας την υγεία χιλιάδων κατοίκων.

Υπήρξε από τους βασικούς εμπνευστές και συνιδρυτές της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος το 1927∙ ενώ διετέλεσε αντιπρόεδρος του πρώτου συνεδρίου της Ένωσης και μέλος της Διευθύνουσας Επιτροπής.

Μετά το πέρας της δημαρχιακής του θητείας αναχώρησε για την Ευρώπη, προκειμένου να παρακολουθήσει κύκλο μεταπτυχιακών σπουδών στους τομείς της νομικής και της κοινωνιολογίας σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και του Βελγίου. Κατόπιν επέστρεψε στην Αθήνα και συνέχισε τη δικηγορία.

Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας στις εκλογές του 1932, καθώς και σε αυτές του 1933 με το Λαϊκό Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη. Στην κυβέρνηση του τελευταίου ανέλαβε τη διεύθυνση του Υπουργείου Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως (1933-1934). Στη διάρκεια της θητείας του επιχείρησε να οργανώσει το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας πάνω σε σύγχρονες βάσεις με την κάλυψη των αντίστοιχων δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στο πλαίσιο της πολιτικής αυτής εισηγήθηκε μέτρα θεσμικού χαρακτήρα για την αποκατάσταση των προσφύγων, την προστασία των θυμάτων και αναπήρων πολέμου, καθώς και την προστασία των πολυτέκνων.

Παράλληλα, του ανατέθηκε από τον Τσαλδάρη και η διεύθυνση του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Είχε τότε την ευκαιρία να λάβει μέτρα για την προώθηση της Δελφικής Ιδέας, την οποία είχε συλλάβει ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός, και την ίδρυση Διεθνούς Κέντρου Δελφών με την ψήφιση του σχετικού νόμου στη Βουλή και τη Γερουσία. Το φιλόδοξο αυτό σχέδιο, που δεν έμελλε να τελεσφορήσει παρά πολύ αργότερα, απασχολούσε το Μακρόπουλο έως το τέλος της ζωής του.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Μακρόπουλος έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση, συνελήφθη και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ από τις δυνάμεις κατοχής. Μετά την Κατοχή ανέλαβε τη διεύθυνση του Υπουργείου Γεωργίας στην κυβέρνηση του στρατηγού Νικόλαου Πλαστήρα (Ιανουάριος - Απρίλιος 1945). Ήταν μάλιστα αυτός που υπέγραψε, από κυβερνητικής πλευράς, μαζί με τους Ιωάννη Σοφιανόπουλο και Πέτρο Ράλλη, τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945).

Το 1952 κλήθηκε από τον Αλέξανδρο Παπάγο και εντάχθηκε στο κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού, με το οποίο εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδος στις εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους.

Στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος της Βουλής που προέκυψε από τις εκλογές αυτές (συνεδρίαση 15ης Δεκεμβρίου 1952), λαμβάνοντας 230 θετικές ψήφους σε σύνολο 286 ψηφισάντων. Παρέμεινε στη θέση αυτή για ένα περίπου χρόνο έως το Νοέμβριο 1953, αφού η υγεία του είχε εν τω μεταξύ επιδεινωθεί και είχε ήδη εισαχθεί στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.

Πέθανε στα τέλη Ιανουαρίου 1954.

 

Σε άρθρο του με τίτλο «Η Δελφική Ιδέα», που δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο 1953 λίγο πριν από το θάνατό του, ο Μακρόπουλος έγραφε μεταξύ άλλων τα εξής:

[...] να δημιουργήσωμεν παρά το ιερόν του Φοίβου εκ νέου παγκόσμιον πνευματικόν κέντρον, όπου αι Δελφικαί εορταί κατά τριετίαν∙ η διδασκαλία του αρχαίου δράματος, η επικοινωνία των πνευματικών ηγετών του κόσμου, των καλλιτεχνών, η κατά τας διακοπάς συγκέντρωσις της φοιτητικής νεολαίας των Εθνών, η σύγκλησις επιστημονικών συνεδρίων, αι διαλέξεις των σοφών, αλλ’ ιδία η ακτινοβολία της παραδόσεως των αμφικτυονιών της παλαιάς ταύτης κοινωνίας των Εθνών, θα παρεσκεύαζον το ψυχολογικόν έδαφος, προς ειρηνικήν συνεργασίαν και αγάπην των λαών, υπό την σκέπην της Χριστιανικής διδασκαλίας και των δογμάτων του Ο.Η.Ε.

 

Πηγή: «ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ 1821-2008», μια έκδοση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων το έτος 2009.