Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

  Ο Σπυρίδων Λάμπρος και οι ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στη Μακεδονία (τέλη 19ου–αρχές 20ου αι.) Γράφει ο Βασίλειος Αθ. Πλατής Στους επιφανέστερους λόγιους που προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες για την προβολή των ελληνικών διεκδικήσεων στη Μακεδονία στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα συγκαταλεγόταν ο ιστορικός–καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διατελέσας επί εξάμηνο πρωθυπουργός της Ελλάδος Σπυρίδων Λάμπρος. Ο Λάμπρος, ως εκπρόσωπος της επιστήμης της ιστορίας, σε κοινή δράση με τους συγχρόνους του Νικόλαο Πολίτη και Γεώργιο Χατζηδάκι, οι οποίοι διακονούσαν τις νεοεμφανιζόμενες επιστήμες της λαογραφίας και της γλωσσολογίας αντίστοιχα, δραστηριοποιήθηκε στην «κατασκευή» εθνικού παρελθόντος με απώτερο σκοπό την πραγματοποίηση του προγράμματος της Μεγάλης Ιδέας. Τη συμβολή ειδικότερα του Σπυρίδωνα Λάμπρου στη διαμόρφωση εθνικής ιστοριογραφίας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα εξέτασε διεξοδικά η Έφη Γαζή στη διδακτορική διατριβή που δημο...

ΑΕΤΙΟΣ ΦΛΑΒΙΟΣ, Ο ΘΡΑΚΑΣ ΡΩΜΑΙΟΣ ΠΑΤΡΚΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ

 



 




Αέτιος Φλάβιος (c. 390-454).

 

Ρωμαίος πατρίκιος και στρατιωτικός αρχηγός θρακικής καταγωγής, γιος του αξιωματούχου Γαυδέντιου. Χριστιανός Ορθόδοξος, σε όλη του τη ζωή απείχε από θρησκευτικές διαμάχες. Αιχμάλωτος των Βησιγότθων και αργότερα των Ούννων, πραγματοποίησε εκστρατεία στην Ιταλία (425) υπέρ του ανταπαιτητή του θρόνου της Ρώμης, Ιωάννη. Παρόλα αυτά αμνηστεύτηκε.

 

Μετά από επιτυχημένες εκστρατείες κατά των Γαλατών, των Βησιγότθων και των Φράγκων, διορίστηκε magister utriusque militiae και μετά το θάνατο του αντιπάλου του, Βονιφάτιου, ανήλθε σε ανώτατα αξιώματα επί Βαλεντινιανού Γ. Ανέλαβε κυβερνήτης του Δ. τμήματος της Αυτοκρατορίας και τιμήθηκε με το αξίωμα του υπάτου 3 φορές (432,437,446) τιμή μοναδική για έναν απλό πολίτη. Το 433 έγινε πατρίκιος, απέκρουσε με επιτυχία επαναστάσεις στη Γαλατία και υπέταξε το βασίλειο των Βουργουνδιών (Γ. Λουγγής, ΜΓΕ 15, 1980, 431). Το 437/9 νίκησε τους Βησιγότθους στην Τουλούζη, αλλά το 451 ενωμένος με τα βησιγ. στρατεύματα νίκησε τους Ούννους και τον ηγεμόνα τους Αττίλα (είχε αντιδράσει στα σχέδια του τελευταίου να εξασφαλίσει ως προίκα της Ονωρίας, αδελφής του Βαλεντινιανοϋ, το μισό Δ. τμήμα της Αυτοκρατορίας) στη μάχη των Καταλαυνικών Πεδίων (Α. Σαββίδης, ΜΓΕ 31, 1984, 415). Απέτυχε, όμως, να εμποδίσει την εισβολή του Αττίλα στην Ιταλία το 452.

 

Ο Α. συμφιλιώθηκε με τους συγκλητικούς γαιοκτήμονες και περιόρισε τα μεταρρυθμιστικά μέτρα που θα απέβαιναν σωτήρια για τη Δ. Αυτοκρατορία. Δολοφονήθηκε στις 21 Σεπτ. 454 από τον ίδιο τον Βαλεντινιανό με την υποκίνηση του Πετρόνιου Μάξιμου, μελλοντικού αυτοκράτορα μετά το θάνατο του Βαλεντινιανού Γ’, τον οποίο δολοφόνησαν 2 οπαδοί του Α, (16 Μαρτ. 455).

 

 

Πηγή: Το κείμενο ανήκει στην κυρία Φωτεινή Βλαχοπούλου, εκπαιδευτικό, και το αντλήσαμε από το ιδιαίτερο έργο «Εγκυκλοπαιδικό προσωπογραφικό λεξικό Βυζαντινής ιστορίας και πολιτισμού», των εκδόσεων Μέτρων/Ιωλκός,

 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις