Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ (1862-1869)

  Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ (Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης 1862-1869) Ο Αλέξανδρος Λάσκαρης εγεννήθη εν Υψωμαθείοις Κων/πόλεως κατά το έτος 1829· μετά την αποπεράτωσιν των εγκυκλίων αυτού σπουδών υπηρέτησεν ως διδάσκαλος εις την σχολήν της γενεθλίου αυτού ενορίας Αναλήψεως Υψωμαθείων. Τη προστασία του Μητροπολίτου Νικομήδειας Διονυσίου, του από πρ. Αμασείας, εισήχθη εις την κατά Χάλκην Θεολογικήν Σχολήν τω 1847, έχων ως συμφοιτητάς του τους Αγαθάγγελον Ριλλιώτην, τον μετά ταύτα Ηγούμενον Ρίλλας, Γερμανόν Γρηγοράν, τον γνωστόν διευθυντήν της Θεολογικής Σχολής Χάλκης, Δαμασκηνόν Ριλλιώτην, τον είτα Μητροπολίτην Βελισσού και Νικόδημον Κωνσταντινίδην , τον μετά ταύτα Μητροπολίτην Σερρών (1860-1861) και είτα Κυζίκου, ίνα περιορισθώμεν μόνον εις τους κληρικούς, εξ ης απεφοίτησε τω 1855, αφού εν τω μεταξύ, μικρόν προ της αποφοιτήσεώς του εξ αυτής, εχειροτονήθη διάκονος. Εξελθών ταύτης προσελήφθη γραμματεύς και ταμίας του, ως είρηται, Μητροπολίτου Νικ...

ΑΕΤΙΟΣ ΦΛΑΒΙΟΣ, Ο ΘΡΑΚΑΣ ΡΩΜΑΙΟΣ ΠΑΤΡΚΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ

 



 




Αέτιος Φλάβιος (c. 390-454).

 

Ρωμαίος πατρίκιος και στρατιωτικός αρχηγός θρακικής καταγωγής, γιος του αξιωματούχου Γαυδέντιου. Χριστιανός Ορθόδοξος, σε όλη του τη ζωή απείχε από θρησκευτικές διαμάχες. Αιχμάλωτος των Βησιγότθων και αργότερα των Ούννων, πραγματοποίησε εκστρατεία στην Ιταλία (425) υπέρ του ανταπαιτητή του θρόνου της Ρώμης, Ιωάννη. Παρόλα αυτά αμνηστεύτηκε.

 

Μετά από επιτυχημένες εκστρατείες κατά των Γαλατών, των Βησιγότθων και των Φράγκων, διορίστηκε magister utriusque militiae και μετά το θάνατο του αντιπάλου του, Βονιφάτιου, ανήλθε σε ανώτατα αξιώματα επί Βαλεντινιανού Γ. Ανέλαβε κυβερνήτης του Δ. τμήματος της Αυτοκρατορίας και τιμήθηκε με το αξίωμα του υπάτου 3 φορές (432,437,446) τιμή μοναδική για έναν απλό πολίτη. Το 433 έγινε πατρίκιος, απέκρουσε με επιτυχία επαναστάσεις στη Γαλατία και υπέταξε το βασίλειο των Βουργουνδιών (Γ. Λουγγής, ΜΓΕ 15, 1980, 431). Το 437/9 νίκησε τους Βησιγότθους στην Τουλούζη, αλλά το 451 ενωμένος με τα βησιγ. στρατεύματα νίκησε τους Ούννους και τον ηγεμόνα τους Αττίλα (είχε αντιδράσει στα σχέδια του τελευταίου να εξασφαλίσει ως προίκα της Ονωρίας, αδελφής του Βαλεντινιανοϋ, το μισό Δ. τμήμα της Αυτοκρατορίας) στη μάχη των Καταλαυνικών Πεδίων (Α. Σαββίδης, ΜΓΕ 31, 1984, 415). Απέτυχε, όμως, να εμποδίσει την εισβολή του Αττίλα στην Ιταλία το 452.

 

Ο Α. συμφιλιώθηκε με τους συγκλητικούς γαιοκτήμονες και περιόρισε τα μεταρρυθμιστικά μέτρα που θα απέβαιναν σωτήρια για τη Δ. Αυτοκρατορία. Δολοφονήθηκε στις 21 Σεπτ. 454 από τον ίδιο τον Βαλεντινιανό με την υποκίνηση του Πετρόνιου Μάξιμου, μελλοντικού αυτοκράτορα μετά το θάνατο του Βαλεντινιανού Γ’, τον οποίο δολοφόνησαν 2 οπαδοί του Α, (16 Μαρτ. 455).

 

 

Πηγή: Το κείμενο ανήκει στην κυρία Φωτεινή Βλαχοπούλου, εκπαιδευτικό, και το αντλήσαμε από το ιδιαίτερο έργο «Εγκυκλοπαιδικό προσωπογραφικό λεξικό Βυζαντινής ιστορίας και πολιτισμού», των εκδόσεων Μέτρων/Ιωλκός,

 


Σχόλια