ΕΝΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ, Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΟΤΣΟΥΚΗΣ

 

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΤΣΟΥΚΗ ΔΟΥΦΑ

 

 

Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΟΤΣΟΥΚΗΣ

 

Εκεί, όπου τα αθώα αίματα ακάκων γυναικών, αθώων τέκνων και τόσων ιερέων εχύθησαν εις το έλαιον εντός ησύχου πυράς· εκεί, όπου τόσα ωραία και εύμορφα σώματα προσεφέρθησαν εις τον ιερόν βωμόν της πατρίδας και ολοκαυτωθέντα εξέπεμψαν το ευωδέστατον των θυμιαμάτων, με το οποίον ποτε ελιβανίσθη η πατρίς· εκεί, όπου ο άγριος και αδηφάγος τυραννικός αετός και τα φοβέρα και άγρια όρνεα, εισελθόντα εις τα ιερά των μουσών ενδιαιτήματα, εξ έδιωξαν αυτάς εκείθεν και παρέδωκαν τα κτίρια εις το πυρ· εκεί, λέγω, εις την κλεινήν Μακεδονίαν παρά το Μοναστήριον μια μέρα του 1907 συνεκοινώνει προς το άπειρον με μια πιστόλια, παραδίδων το όνομά του εις την αθανασίαν ο εκ Κοζάνης ήρως Γιάννης Κοτσούκης Δούφας.

Νεαρός, νεαρώτατος, με τα εικοσιδύο έτη του, σφριγών και ακμάζων, με το χνουδάτο του το μουστάκι, φλογιζόμενος τα στήθη υπό εκδικήσεως υπέρ του καταδιωκομένου αδελφού ερρίφθη εις τον αγώνα πολύ ενωρίς, προσκοληθείς μετ' ου πολύ εις τον ένδοξον οπλαρχηγόν Καραλίβανον, όστις εκτιμών τας αρετάς και την γενναιότητα ανέδειξεν αυτόν ψυχογυιόν του. Ευφυής και ατρόμητος, προνοητικός και αποφασιστικός, προσόντα, τα οποία πρέπει να είναι τα μόνα χαρακτηριστικά των τοιούτων ανδρών, διεκρίνετο πάντοτε εν τοις πρώτοις.

Ότε κατά Ιανουάριον του 1906, ημέραν των Θεοφανείων, θύματα αισχράς προδοσίας συνελαμβάνοντο εν Κοζάνη εν τη οικία, του Καραλιβάνου, ο ήρως μας, εις εκ των περικυκλωθέντων λαμβάνει την γενναίαν απόφασιν να σωθή. Και το κατώρθωσε. Με επιδεξιότητα γαλής αναρριχάται εις την καπνοδόχον, εξέρχεται εις την στέγην της οικίας, αρκετά υψηλήν, και μετά τινας ώρας ελεύθερος πετούσεν εις τα αγαπημένα του βουνά. Πολεμεί, αγωνίζεται, εκδικείται, αλλά συλλαμβάνεται επί τέλους αυτός και οι οπαδοί του παρά το Λέχοβον και οδηγούνται δέσμιοι εις τας φύλακας του Μοναστηρίου. Αλλά και απ’ εδώ πρέπει να φύγη. Δια τούτο ήρχισε να εξετάζη καλώς τα εν τη φυλόκη, ζητών τρόπον δια να δραπέτευση.

Αι ημέραι παρήρχοντο και αυτός έμενεν ακόμη με τα σχέδια του ανεκτέλεσθεντα, έως ότου μίαν ημέραν ρίπτει τον κύβον περί ζωής ή θανάτου. Τόσον πολύ επροτίμα ελεύθερον αέρα και ένδοξον θάνατον από τον βαρύν περιορισμόν. Αρχίζει λοιπόν με ισχυράν θέλησιν ο χαλύβδινος αυτός καπετάνιος να αναρριχάται προς την εσπέραν εις τον τοίχον του κτιρίου της φυλακής. Υπέφερε πολύ καθ’ όλην την νύκτα, αλλ' επί τέλους φθάνει εις την στέγην, οπόθεν με ένα γενναιότατον πήδημα εβρίσκεται εκτός αυτής. Δεν χάνει καθόλου στιγμήν. Τρέχει εις του φίλου του, διοργανωτού ανταρτικών σωμάτων, και ενώ εκείνος έτριβε τα μάτια του από το όραμα, αυτός του ζητεί πληροφορίας περί των σωμάτων των εκδικητών, περί της δράσεως αυτών και των αποτελεσμάτων.

Άμα ενύκτωσεν εξέρχεται της πόλεως, συναντά εν σώμα, τάσσεται υπό τας διαταγάς του αρχηγού του επί τινας ημέρας, έως ότου ανωτέρα διαταγή στέλλεται ως αρχηγός σώματος εις το χωρίον Μπρόσνικ του Μοναστηριού προς περιφρούρησιν των καταδυναστευομένων αδελφών. Πλήν αλλ’ όμως φοβερός και απαίσιος προδότης απεφάσισε να ανακόψη την προς τα πρόσω πορείαν του και δράσιν. Ενώ λοιπόν αμέριμνος ευρίσκετο εν τω άνω χωρίω, του οποίου οι κάτοικοι είχον αρκετά αναθαρρήσει εκ της παρουσίας του, περικυκλούται υπό στρατού. Καλείται να παραδοθή· αλλά αντί απαντήσεως πυροβολεί. Συνάπτεται τότε φοβερά και λυσσώδης μάχη, καθ' ην ηγωνίσθη παραδειγματικώς. Αφού δε έδωκε καιρόν εις τα παλληκάρια του να σωθούν δια της φυγής, αυτός επιχειρεί έφοδον, ήτις προυξένησε πανικόν εις τον στρατόν. Αλλ’ επί τέλους τα πολεμεφόδιά του εξαντλούνται και με το περίστροφόν του, αφ’ ου επέφερεν αρκετά κτυπήματα εις τον εχθρόν, πυροβολεί εις τον κρόταφόν του και πίπτει ενδόξως προτιμήσας να αποθάνη παρά να παραδοθή.

Τοιούτος εν ολίγοις ο ήρως μας, ο οποίος με τα κατορθώματά του τιμά μεν την πατρίδα, η οποία τον εγέννησε και τον ανέθρεψεν, αφίνει δε εαυτόν παράδειγμα μιμήσεως εις τους επιγιγνομένους.

 

Έγραφον κατά Οκτώβριον, εν Αθήναις.

 

Σημείωση: Σε άλλο σύγχρονο επίσημο έγγραφο, τον ήρωα Μακεδονομάχο συναντούμε ως Ντιούφα (Κουτσούκη) Ιωάννη.

 

Πηγή: Λάζαρος Χαρισιάδης, «Μακεδονικό Ημερολόγιο», 1912, έτος Ε’.