ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ’40

 

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ’40

Η Θεία Λειτουργία στο Μέτωπο.

Κατά την εαρινή επίθεση του Μουσσολίνι, ανήμερα της Ορθοδοξίας, το Σύνταγμα, όπου υπηρετούσε ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, μετέπειτα Μητροπολίτης Αργολίδας, βαλλόταν από τον εχθρό.«Ο Διοικητής απελπισμένος του είπε ότι δεν ήταν δυνατό να γίνει Θεία Λειτουργία την ημέρα εκείνη, γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο. Εκείνος όμως επέμενε. Και έγινε. Κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας ένας όλμος έξυσε τον τοίχο του δωματίου, που χρησίμευε ως ναός, αλλά δεν έσκασε. Ένας άλλος είχε βυθισθεί πιο πέρα στο χώμα και δεν έκανε ζημιά. Ένας τρίτος έσκασε πιο κάτω, μέσα σ’ ένα αμπρί και σκότωσε 4 άνδρες... »

Ο στρατιώτης τότε Ευστάθιος X. Μπάστας θυμάται με συγκίνηση μιά Θεία Λειτουργία πάνω σε ξέφωτο, στην Τρεμπεσίνα, σε υψόμετρο κάπου χίλια εκατό μέτρα...

«Σε κάποια Κυριακή του Μαρτίου 1941, με καθαρό ουρανό, άρχισε κατανυκτικώτατη η Θεία Λειτουργία. Λειτουργός ο ιερεύς του 31ου Συντάγματος της Μεραρχίας, μετέπειτα από Κοζάνης Μητροπολίτης Πατρών Κωνσταντίνος (Πλάτης).... Κατά την φρικτήν ώρα του καθαγιασμού των τιμίων δώρων, σε μικρό ύψος από τα κεφάλια του εκκλησιάσματος, φάνηκαν ν’ αργοπετάνε πέντε βαρειά βομβαρδιστικά αεροπλάνα του εχθρού. Μιά βόμβα νάριχναν, καθώς ήταν συγκεντρωμένοι οι Έλληνες, θα γίνονταν όλοι τους κομμάτια... Το εκκλησίασμα όμως, όπως το είχε συνηθίσει ο στρατιωτικός ιερέας του, εγονάτισε... 

Η απόφασις ήταν, αν ήταν θέλημά Του, να πετάξουν από το επίγειο στο επουράνιο θυσιαστήριο. Η ιερουργία συνεχίσθηκε.... τα αεροπλάνα συνέχισαν τον δρόμο τους... Μολονότι τα καταφύγια ήταν κοντά... η πίστη και η ευλάβεια κράτησε γονατιστούς αξιωματικούς και στρατιώτες στην ώρα του μεγάλου κινδύνου».

Μετά την Δοξολογία.

Ο Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Χαλόφτης γράφει στις 2 Απριλίου 1941, προς τον τραυματία αδελφό του Παναγιώτη.

«...Είμαι ευτυχής διότι τώρα τον τελευταίον καιρόν μου δίδεται η ευκαιρία να βλέπω όλους τους στρατιώτας μου, των λόχων της πρώτης γραμμής, και να δροσίζω τον πόνο τους και να σταλάζω στις ψυχές τους το βάλσαμο, που μόνον η Εκκλησία μπορεί να χαρίζη. Στην Εθνική μας Εορτή, είναι αδύνατον να φαντασθής τί έγινε. Ο ενθουσιασμός ήταν κάτι απερίγραπτο. 

Μόλις ετελείωσα την Δοξολογία και τους ομίλησα, τέτοια ήταν η χαρά τους ώστε με παρεκάλεσαν να μείνω μαζί τους όλη την νύχτα εκείνη... Οι Ιταλοί τάκουγαν και πήγαν να σκάσουν από το κακό τους. Ο Θεός ας μας ευλογή έτσι μέχρι τέλους».

Πηγή: Η Γ’ έκδοση του μνημειώδους έργου του Κλάδου Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίον φέρει τον τίτλο «Μνήμες και μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή». Το παρόν είναι από τον Α’ τόμο.